Vijfde dag

donderdag 14 maart 2013 23:50 uur

De vijfde dag was de mooiste dag. Dit wist ik omdat er een dik pak sneeuw was gevallen en dit wist ik omdat de zon scheen. Heel hard. Ik had geen keus, ik moest naar buiten.

Heel lang hield ik het niet vol. Dit had twee redenen: ten eerste gebeurde vandaag waar ik de hele week al bang voor was geweest: de runderen stonden op het pad. Ik vind de runderen eng. Ze doen me teveel denken aan de grote Griezels die naast de uitgang van de Freggelgrot woonden. Nu wilde ik best doorlopen naar het orakel, of in dit geval het strand, maar ik ging mooi niet langs die harige gasten. Weten die Schotse Hooglanders eigenlijk wel dat ze én niet in Schotland zijn, én gebruikt worden als grasmaaiers? En als wegversperders.

De tweede reden voor mijn spoedige terugkeer naar de radiator van mijn huisje was iets vager: ik kon de schoonheid geloof ik niet meer absorberen. Na bijna een week zonder prikkels was dit opeens wat veel van het goede. Overal waar ik keek drongen mooie plaatjes zich aan me op. Vogeltjes schreeuwden het voorjaar mijn hoofd in, de zon sloofde zich ook echt uit, trouwens. Een beetje in de ochtendstand langs de boomtoppen scheren. De zon deed het erom. Ze had me naar buiten gelokt om me te imponeren en me van mijn werk te houden, maar had even geen rekening gehouden met de runderen die ook op haar waren afgekomen. En mij tegenhielden.

Even later zag ik op Facebook dat iemand van de camping, waarop mijn tijdelijke woning staat, zich ook door de zon en sneeuw geroepen had gevoeld en dezelfde route had afgelegd als ik, met een betere fotocamera. En met minder angst. Heb ik toch nog een foto van zo’n harige gast, schrik niet!



plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *