Verloskundige (1) — de echo

maandag 27 maart 2006 09:49 uur

Maandag 27 maart om 20:00 uur kregen we dan eindelijk een echo. Hoewel vroeg voor een echo (na ruim 8 weken), was het toch bijzonder welkom omdat tot dan nog geen enkele persoon met medische achtergrond had bevestigd dat ik zwanger ben. Wie weet had ik het me allemaal heel kunstig ingebeeld! Maar gelukkig, het zat er toch echt..!

De gyneacoloog werd eerst nog even op zijn mobieltje gebeld “Ik ben nu aan het werk … hm-mm … gewoon rustig afwachten … nee dat kan geen kwaad … hm-mm … nee dat komt goed.” (Ik lag ondertussen al met blote buik en in ieder geval één kloppend hart te wachten…) Nadat hij had opgehangen zei hij: “Ja sorry hoor, als je de enige gyneacoloog bent in de familie bellen ze je steeds met allerlei vragen.” Ik probeerde me voor te stellen hoe dat is: de enige gyneacoloog zijn in een familie.

Na nog eens 5 minuten gewacht te hebben, omdat de beste man ontzettend onhandig een lege papierrol probeerde te vervangen in de dispenser, smeerde hij een koud goedje op mijn buik en duwde het echo-ding er tegenaan. Op het scherm verscheen onmiddelijk een vlekkenpatroon. “Ah, kijk, daar is hij al!” Hij wees op een witte vlek in de vorm van een mini-babietje. “En hier hebben we de dooierzak, dat is een goed teken. En kijk hier, dit stipje, dat is het hartje. Het klopt.” Wow. Een minimensje. In mij. Ik moest er een beetje van giechelen maar hierdoor werd het minimensje dusdanig door elkaar geschud dat ik daar snel mee ophield. Ik hield me zo stil mogelijk en toen gebeurde het: het zwaaide! Ik zweer je, het zwaaide! Whoohoo! Het kind zwaaide naar ons!



plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *