jazz

dinsdag 28 augustus 2007 10:54 uur

Ik MOEST er aan geloven. Het MOEST. Niet alleen stond mijn lichaam nog in postzwangerschapsmodus en werden vele, vele nachten bezoedeld met balletschooldromen (Weet je het nog? De houten vloer met een harsspoor naar de antislipbak in de hoek, de geluidsdempende panelen op de muur, de leidingen aan het plafond, want het was in de kelder, en zo konden we precies horen wanneer de echtgenoot van de docente doortrok, de trap naar beneden, de miniscule kleedkamers met gebloemde gordijnen uit 1965, het syntetische tapijt in het kantoortje wat zo prikte aan je kousenvoetjes als je daar nieuwe balletschoenen aan het passen was, het fonteintje in het toilet waar ik liters en liters water uit gedronken moet hebben, de afbeeldingen aan de muur van danseressen uit vervlogen tijden, incluis de docente zelf, toen ze nog jong en slank was, toen ik nog jong en slank was.), het werd gewoon tijd dat ik de dansschoenen weer uit de kast opdook en ze daadwerkelijk eens aandeed, in een ruimte met een docent en wat andere, zenuwachtige “beginners”.

En zo geschiedde, en zo zit ik nu met spierpijn gisteravond te overdenken. Jazzballet. Hm. Buiten dat het conditie- en lenigheidstechnisch best heel erg lastig was, vond ik het vooral veel weg hebben van gooi- en smijtwerk. HOP daar lag je weer op de grond en HOP daar moest je weer binnen twee tellen op je benen zien te geraken en HOP weer een HOP. Au. Pijn aan mijn knie?n. Het voelde als slopen. Ik wilde eigenlijk gewoon dansen. Dus ga ik volgende week in de herkansing. Streetdance. Maar dan binnen.



plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *