Dementie

donderdag 18 september 2008 12:34 uur

Mijn hersenen zijn stuk. Ik weet het zeker. Denk ik.

Ik weet niet wat het is met deze zwangerschap, maar ik ben een zeef. Ik kan me niet eens meer herinneren welke voorvallen er ook al weer zo leuk zouden zijn voor dit stukje.

Op één na dan: ik ben vanmorgen verdwaald. Op zich geen ramp, ware het niet dat ik mijn werkplek niet meer kon vinden en een uur huilend op de verkeerde gracht heb doorgebracht tussen de nummers 80 en 160. Heen en weer. En weer heen. Een werkplek waar ik heus wel eens eerder geweest ben (gisteren nog). In een buurt die ik heus wel goed ken. HIJ WAS WEG!

Pas aan de telefoon om te vragen waar ik ook al weer werkte (stel je voor) (nee echt, probeer het je voor te stellen) wist ik het weer. HERENgracht. Helemaal niet KEIZERSgracht. Gelukkig was ik ook de sleutel vergeten en moest uiteindelijk handmatig binnengelaten worden.

De ironie van het verhaal zit hem in het audioboek dat ik heel monter aan het luisteren was, terwijl ik verdwaalde: Getting Things Done. Van hoe heet die schrijver ook al weer.



2 reacties

  1. Linda

    Je werkt gewoon heel hard aan die kleine. Dan heeft je lijf wat minder tijd voor je geheugen. Dat is alles. Opschrijven, zo’n voorval, dan kan je er over een paar maanden weer om lachen.

    Toch wat geleerd dan van het audioboek; ‘Opschrijven. Check!’

    Sterkte verder. Hoe lang mag je nog?

  2. Bite Me

    Dit klinkt zo herkenbaar 🙂
    Had je daar bij de eerste geen last van dan?
    Ik was ook net een vergiet toen ik zwanger was daarbij viel ik ook nog eens overal waar ik ging zitten in slaap(hard snurkend, heel charmant…)!
    Gelukkig duurt het maar 9 maanden, nog even…

plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *