Aangespoord door de enthousiaste verhalen van mijn nieuwe ‘collega’s’ (hierover binnenkort meer) zit ik nu naar de finale van de Gouden Kooi te kijken. Of eigenlijk kijk ik het omdat Aaf Brandt Corstius al in diverse media er op aan heeft gedrongen. En als Aaf het gaaf vindt, dan is het vast gaaf. Maar dat is het dus niet: gaaf. Dus val ik maar weer terug op de eerste reden om te kijken: zodat ik volgende week weet waar ze het over hebben op mijn ‘nieuwe werk’. Ik vrees alleen nu al dat de verhalen leuker zijn dan de realiteit.
Zei ik realiteit? Whahaha.