De dertien van 10e, deel 3

» Op de dertien laatste dagen van 2013 zal ik elke dag iets van mijn 2013 uitlichten. Prima!

vrijdag 20 december 2013 13:33 uur

deel 3: lezen

Het jaar begon goed omdat ik het jaar begon met Esther Gerritsen en van Esther Gerritsen werd ik fan en dat ben ik nog steeds. Ze is mijns inziens de beste schrijver én de beste columnist van Nederland. Haar columns kun je elke week hier lezen en dat doe ik dan ook trouw.

Als ik je boeken zou moeten aanraden van haar zou ik zeggen allemaal, maar daar heeft niemand tijd voor, dat snap ik ook wel, dus zeg ik het volgende: begin met Superduif en lees direct daarna Dorst. (En lees daarna dan alsnog al het andere van haar dat je kunt vinden, want zo gaat dat dan.)

Naar de overkant van de nacht van Jan van Mersbergen las ik in één nacht uit. Volgens mij is dat ook de enige juiste manier. Omdat ik zelf niets, maar dan ook niets – zeg maar het omgekeerde van alles – heb met carnaval, was ik even bang dat ik ook niets met het boek zou hebben.

Niets (het omgekeerde van alles dus) was minder waar. De schrijfstijl, de manier van woorden achter elkaar plaatsen, de korte en mooiste zinnen ooit; ze bleven dagen in mijn hoofd hangen, als een oorwurm. Dit was me natuurlijk al heel vaak gebeurd met liedjes van Jan Smit, maar nog nooit met een schrijver. Het was fascinerend. Los daarvan is het ook gewoon een heel mooi en ontroerend boek dus ga het maar lezen. Bovendien is het bijna carnaval, geloof ik, maar wat weet ik daarvan. Niets.

Op aanraden van diezelfde Jan van Mersbergen las ik Legende van een zelfmoord van David Vann. Het is een mooi en morbide boek met meerdere verhalen over zelfmoord en een vader-zoonrelatie. Het grootste en middelste verhaal is zo prachtig en heeft vaart en spanning en dood en verderf en narigheid. En toch bleef alleen het prachtig-gedeelte hangen. Het was perfect.

Ik las hierna ook meteen Aarde van Vann, maar dat was een verschrikkelijk boek dat ik fast forward toch uitgelezen heb om te weten hoe het afliep. Zonde van mijn tijd. Serieus, wat een snertboek. Hoe kan zoiets?

Stoner van John Williams. Tja, die moet je gewoon lezen. Je krijgt er geen spijt van én je gaat daarna tegen iedereen die je kent zeggen dat ze het moeten lezen. Niet omdat dat zo hoort, maar omdat je dan niet anders kunt. Waarvan akte.

Van dode mannen win je niet van Walter van den Berg had ik snel uit en daarna voelde ik me een beetje vies en verdrietig. Ik probeerde evengoed dat gevoel zo lang mogelijk vast te houden om het boek niet te verliezen, want zo gaat dat met mooie boeken en het gekke mechanisme van schoonheid in narigheid.

2013 was natuurlijk ook het jaar van IV, de thriller van Arjen Lubach. Vooral een aanrader als je net als hij een meer dan gemiddelde interesse hebt voor de vaderlandse geschiedenis. Maar kijk maar even. Of wacht op de serie die er aan zit te komen, dan kijk je daar maar naar.



plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *