Cruise met Opa

» dag 1 — 21 juni 2011

dinsdag 21 juni 2011 23:59 uur

Een schip dat dienst doet als cruise is groot. Hoe groot het echt is besefte ik pas toen ik er naast stond, op de kade. Het is gigantisch. Het rijst omhoog als een kolossaal gebouw, klaar om je te verpletteren. Hoe het ook alweer mogelijk is dat het daadwerkelijk drijft was ik — ondanks mijn eindexamen natuurkunde — van schrik weer vergeten.

Mijn vader had de MSC Opera eerder op de dag al gespot en stuurde me deze foto:

Wat een monster. (De Opera, niet mijn vader.) Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind op vakantie gaan een misdaad voor mijn gestel. Zenuwen maken zich van me meester, al maanden van tevoren (waarom?! waarom?!). Vooral het niet weten waar ik precies terecht kom (dit bedoel ik qua omgeving, niet geografisch, want dat wist ik heus wel) is voor mij een onhandelbare gedachte. Het is soms zo erg dat ik voordat ik weg ben al heimwee heb. Onverteerbare, verschrikkelijke heimwee. De heimwee is een groter monster dan die hele Opera, maar ik dwaal af.

Om ongeveer 17.00 uur werd ik opgepikt en samen met mijn opa naar de Passengers Terminal van Amsterdam gereden. We waren dus behoorlijk vroeg aan boord, aangezien we pas om 20.00 uur Amsterdam uit zouden varen. De binnenkant van het schip is nog het best te vergelijken met een gigantisch spiegelhuis, op de kermis, met overal goudkleurige eh… alles. Alles was goudkleurig, tenzij het een dus een spiegel was.

We waren meteen de weg kwijt. Eerst maar eens de kamer zoeken. Nummer 7125. Deze kamer bevindt zich op het Rigoletto-dek (verdieping 7), het stond prima aangegeven verder dus snel gevonden. De kamer was er een mét raam en tevens mét beperkt uitzicht. Mocht je benieuwd zijn wat dat is, beperkt uitzicht, ongeveer dit:

Wel lekker dichtbij de reddingssloep. Opa probeerde meteen het bed uit. Op deze foto zie je al niets meer van dat beperkte uitzicht, dus prima. (Nog een nadeel van zo’n sloep voor je raam, naast het beperken van je uitzicht, is het feit dat ze die dingen keihard verlichten waardoor je dag en nacht denkt dat het dag is. Maar dat kan ook aan de midzomernacht hebben gelegen die we afgelopen nacht hebben genoten of aan het feit dat we het gordijn vergeten waren dicht te doen.)

Na veel gepuzzel en geslenter door de boot, kwamen we erachter dat we rond 18.00 uur werden verwacht in restaurant La Caravella op dek 5, aan tafel 212. Bij binnenkomst daar werden we ontvangen door een rij van ten minste 15 kelners op een rij, en toen begreep ik pas ten volle hoeveel bejaarden er aan boord zijn. De ogen van de jongens lichtten op: een chick aan boord, whoohoo!

Na het eten, om stipt 20.00 uur stonden we klaar bovenop het schip, om mee te kunnen maken hoe we af zouden meren. We bleven liggen. Om 20.05 werd er omgeroepen dat —onverstaanbare shit — en we pas om 23.00 uur zouden vertrekken. ‘Nou,’ zei opa, ‘dan slaap ik al, hoor.’ En zo geschiedde.

Maar niet voordat we eerst verplicht deelnamen aan de ‘sloepenrol’. Met zijn allen, in zwemvest, op de juiste plek aan dek verzamelen. En dan weer naar binnen. Het zag er bizar uit.

Opa lag om 22.00 uur in diepe slaap en een uur later zag ik hoe een lichtstreep van rechts naar links over de muur bewoog. Naar buiten turend, langs de reddingssloep, zag ik de Amsterdamse kade langzaam uit beeld verdwijnen. Rond 1:00 uur lagen we in de sluis van IJmuiden en daarna begon het deinen: we voeren de zee op.

Daar varen we nog steeds.



1 reactie

  1. Henrike van der Velden

    Wat leuk dat ik hier mee mag genieten van jullie reis! Wat een geweldige onderneming om samen met je opa te doen. Onbetaalbaar. Nou ja tenminste, ik neem aan dat het heel duur is…
    In ieder geval, veel plezier, ben je al een beetje gewend aan het idee dat je aan het reizen bent? De groeten aan opa, en ik blijf lekker meekijken tijdens jullie cruise

plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *