Als je in blijde verwachting bent van een kind, krijg je tegenwoordig zo rond 20 weken zwangerschap de vraag: ‘Zou je willen weten of het een jongetje of een meisje is?’ Nu ben ik stiknieuwsgierig van aard en houd ik niet van verrassingen, dus beide keren dat ík een vrucht bij me droeg wilde ik …
Mijn hersenen zijn stuk. Ik weet het zeker. Denk ik.
Ik weet niet wat het is met deze zwangerschap, maar ik ben een zeef. Ik kan me niet eens meer herinneren welke voorvallen er ook al weer zo leuk zouden zijn voor dit stukje.
Op één na dan: ik ben vanmorgen verdwaald. Op zich geen ramp, ware het niet dat ik mijn werkplek niet meer kon vinden en een uur huilend op de verkeerde gracht heb doorgebracht tussen de nummers 80 en 160. Heen en weer. En weer heen. Een werkplek waar ik heus wel eens eerder geweest ben (gisteren nog). In een buurt die ik heus wel goed ken. HIJ WAS WEG!
Pas aan de telefoon om te vragen waar ik ook al weer werkte (stel je voor) (nee echt, probeer het je voor te stellen) wist ik het weer. HERENgracht. Helemaal niet KEIZERSgracht. Gelukkig was ik ook de sleutel vergeten en moest uiteindelijk handmatig binnengelaten worden.
De ironie van het verhaal zit hem in het audioboek dat ik heel monter aan het luisteren was, terwijl ik verdwaalde: Getting Things Done. Van hoe heet die schrijver ook al weer.
Vanmorgen weer bij de verloskundige geweest. Alles is nog steeds prima in orde, meer dan in orde zelfs want we kregen weer te horen dat het een “groot kind” is. Ze kon ook voelen dat hij met zijn hoofd naar beneden ligt (dat verklaart het om de minuut moeten plassen) (als ook het gekriebel van zijn handjes in mijn lies) (als ook het getrap tegen mijn inmiddels nogal pijnlijke ribben), en met zijn ruggetje aan de linkerkant (dat verklaart dan weer mijn bijzonder asymmetrische buik, een soort skihelling zeg maar). Vanmiddag wegens aanzwellende nesteldrang Baby’s Eerste Wasje gedaan. Zo geestig, al die minikleertjes aan het wasrek!
Vanmorgen zijn we voor de vierde keer bij de verloskundige geweest. Ik vertelde dat de baby sinds gisterochtend bijna continu aan het trappen is. En niet zo zachtjes ook! Het is in ieder geval een actief kind. Tijdens het luisteren naar het hartje trapte hij onmiddelijk keihard tegen het dopplermicrofoontje. Trap. Trap. Trap. Ook nu trapt hij tegen de laptop. Hij trapt tegen alles wat je maar tegen mijn buik houdt. Ik vind het gezellig.
De poll staat tijdens dit schrijven op 44% jongen – 56% meisje. Blijkbaar dachten de meesten van jullie dat het een meisje betreft in mijn schoot. We hebben een expert om uitsluitsel gevraagd. Op de vraag aan de gyneacoloog WAT IS HET? antwoordde de beste man: “Nou, dat laat ‘ie heel duidelijk zien!” (zie filmpje)
Hoera! Alles is in orde met ons kind. De rug zit dicht, het hoofd staat droog en de lip is zonder knaagdieren. Verder is het kind ietwat aan de grote kant (tja) en bijzonder GEZOND. Het is een GEZOND kind. Hoera! Hoera! Hoera! Ruben is ondertussen een compositieportret aan het maken aan de hand van deze bewakingsbeelden…
Het afgelopen weekend hebben de klusvoorbereidingen z’n vruchten afgeworpen en is het nieuwe kantoortje van mar10e.com bijna af. Dat zorgt ervoor dat de aanstaande kinderkamer deze week leeg komt te staan, klaar om vervolmaakt te worden! In al deze bouw-euforie was er gisteren (zondag) zowaar de volgende conversatie:
10e: woooooooow wat is het mooi geworden
RuSt: ja! ik heb helemaal zin om het vloertje te gaan leggen
10e: vloertje!
RuSt: Ik ga dat morgenavond lekker doen.
10e: Ja! Dan kan ik dinsdag al m’n spulletjes neerzetten.
RuSt: leuk leuk leuk
(half uur later)
10e: ehmm… we hebben morgenavond de echo!
RuSt: oh ja!
Verdere opmerkingen: bloeddruk prima, baarmoeder zit hoger dan normaal en is smaller. Meteen paniek in mijn hoofd, bloederige bevallingen, smal is niet goed toch? Och, zei de verloskundige, aan het einde zijn ze allemaal breed.
Ik kan nu als ik zachtjes in mijn buik duw bultjes en hobbeltjes voelen die nadat ze beduwd worden verplaatsen. Verder veel gerommel en geschuif in mijn buik. Leuk.
Het is zo leuk! De hele dag door voel ik gerommel in mijn buik. Vooral als je in mijn buik duwt begint hij/zij terug te porren. Activiteit alom dus daarbinnen en we zijn vandaag de 18e week ingegaan. Het gaat toch best wel snel nu…
Ik had mij voorgenomen om de eerste keer dat ik over het geslacht van de baby droomde, deze droom als voorspelling te beschouwen. En het was zover! Tijdens de vakantie in Florida droomde ik dat ik de tweede echo kreeg en dat het een jongetje was! De dag erna zijn we meteen op een volautomatische waarzegger in een typische Amerikaanse mall afgestapt en die gaf ons de volgende “voorspellingen”:
aan Ruben: (…) A well dressed scorpio enters your life when you need him the most.
aan mij:
(…) A friendship with a scorpio brightens your future. A delightful adventure begins when a strange dream comes true.
Verder kregen we nog de volgende geluksgetallen mee: 2 – 3 – 4 – 12 – 13 – 17 – 25 – 27 en 28. Misschien de geboortedag?
Nog drie weken wachten en dan weten we het geslacht in ieder geval echt zeker.
Zojuist zijn we voor de tweede keer bij de verloskundige geweest. Ik kreeg eerst de resultaten van de bloedtest terug, alles was in orde! Ik mag me nu ZELFS door kindjes met rode hond in het gezicht laten hoesten want de antistoffen waren keurig aanwezig. Daarna werd de baarmoeder gecontroleerd (precies op de goede hoogte voor 14 weken) en luisterden we voor het eerst naar het hartje. WOW wat gaaf. Ook mijn bloeddruk was prima dus alles gaat meer dan goed.
Nog een trots moment voor Ruben: nadat de verloskundige Ruben’s bloedgroep hoorde zei ze: “Oh, jullie hebben echt de best mogelijke bloedgroep-combinatie!” Hij zat te glimmen op zijn stoel: weer goed gepresteerd!
Wow! Wat heb ik veel reacties gekregen. Allemaal heel erg bedankt, ook voor de kaarten en kadootjes en tips en adviezen en aandacht. Verder bedankt voor de gissingen der geslacht, het adviseren der namen en het delen der bevallingsnachtmerries. Ik heb een hoop nieuwe woorden geleerd, hoewel het woord totaalruptuur mij al bekend was. Bedankt ook voor het beantwoorden van vragen als “Waar gebruik je in jezusnaam hydrofielluiers voor?” en “Moet ik nu iedere maand een grotere BH aanschaffen?”. En nu HUP weer over tot de orde van de dag…
Het was niet zo’n goede dag. De hele dag misselijk en na de middag zat ik te vechten tegen de slaap achter mijn computer. Maar even rustig aan doen.
Vandaag ben ik officieel 45 dagen nonstop misselijk. Vijfenveertig dagen! Iedereen belooft me dat het nu nog maar 18 dagen duurt, als de twaalf weken vol zijn. Maar ik heb ook alarmerende berichten gehoord van vrouwen die negen maanden lang misselijk zijn gebleven. Ehm… even een crackertje eten.
Tja, hoe vertel je zoiets… met een foto dan maar:
Maandag 27 maart om 20:00 uur kregen we dan eindelijk een echo. Hoewel vroeg voor een echo (na ruim 8 weken), was het toch bijzonder welkom omdat tot dan nog geen enkele persoon met medische achtergrond had bevestigd dat ik zwanger ben. Wie weet had ik het me allemaal heel kunstig ingebeeld! Maar gelukkig, het zat er toch echt..!
De gyneacoloog werd eerst nog even op zijn mobieltje gebeld “Ik ben nu aan het werk … hm-mm … gewoon rustig afwachten … nee dat kan geen kwaad … hm-mm … nee dat komt goed.” (Ik lag ondertussen al met blote buik en in ieder geval één kloppend hart te wachten…) Nadat hij had opgehangen zei hij: “Ja sorry hoor, als je de enige gyneacoloog bent in de familie bellen ze je steeds met allerlei vragen.” Ik probeerde me voor te stellen hoe dat is: de enige gyneacoloog zijn in een familie.
Na nog eens 5 minuten gewacht te hebben, omdat de beste man ontzettend onhandig een lege papierrol probeerde te vervangen in de dispenser, smeerde hij een koud goedje op mijn buik en duwde het echo-ding er tegenaan. Op het scherm verscheen onmiddelijk een vlekkenpatroon. “Ah, kijk, daar is hij al!” Hij wees op een witte vlek in de vorm van een mini-babietje. “En hier hebben we de dooierzak, dat is een goed teken. En kijk hier, dit stipje, dat is het hartje. Het klopt.” Wow. Een minimensje. In mij. Ik moest er een beetje van giechelen maar hierdoor werd het minimensje dusdanig door elkaar geschud dat ik daar snel mee ophield. Ik hield me zo stil mogelijk en toen gebeurde het: het zwaaide! Ik zweer je, het zwaaide! Whoohoo! Het kind zwaaide naar ons!
Houten minibeestjes, helemaal uit Afrika! • Manon
23 mei 2013 in foto’s: http://t.co/1eYnxQgebE
