Ik werd wakker om 6.59 uur. Het maakt dus blijkbaar niet uit waar ik slaap en of er wel of niet een jongen van zes naast mijn bed staat om te zeggen dat het 7.00 uur is en dan iets met schermpjes waar ik dan weer boos om moet worden, omdat het een schooldag is, en op schooldagen mag hij niet met schermpjes en voor je het weet begint de dag met ruzie. Om 7.00 uur.

Vandaag begon niet met ruzie. Vandaag begon met wakker worden. Ik hoefde niet op te staan, ik hoefde niet eens goedemorgen te zeggen. Toch stond ik op, want ik slaap niet uit. Soms wil ik wel uitslapen, maar dat is altijd op dagen dat het niet kan, dus ik heb nog nooit kunnen controleren of ik die dagen daadwerkelijk had uitgeslapen als het wel had gekund. Ik vermoed van niet.

Het had gesneeuwd maar nu scheen een waterig zonnetje over het weiland naast mijn deur. Een kwartier later rende ik een rondje door het bos dat half was verdwenen onder poedersneeuw. Er was niemand. Er was zo erg niemand dat ik zelfs geen muziek kon verdragen op mijn oren. De hoofdtelefoon liet ik op want het vroor.

Halverwege kwam ik twee mannen tegen die iets aan het bouwen waren in een tuin. Een van de mannen stak een arm op, ik zwaaide vrolijk terug. Ik kwam mijn eigen spoor in de sneeuw weer tegen in tegengestelde richting en volgde het terug naar het huisje waar ik logeer.

Ik zette koffie, ik maakte ontbijt en nu zit ik hier, achter mijn computer. Het begint te wennen. Tot die tijd luister ik naar Röyksopp en het tikken van de verwarming, die maar niet kan wennen aan zijn eigen warmte. Zo hebben we allemaal wat te doen.