‘Mama, ik wil dat ook wel doen, maar hij kan het zo goed. Ik durf het niet. Ik kan het vast niet zo goed.’
Tranen in zijn ogen.
‘Weet je hoe het komt dat hij het zo goed kan? Omdat hij het al honderdduizend keer geoefend heeft.’
(Honderdduizend. Een getal dat indruk maakt op kinderen. Maar in Midas’ geval had ik beter het getal googolplex kunnen gebruiken, hoewel hij me dan vast weer bezwaren om de oren had gegooid als ‘Maar als iemand iets googolplex keer geoefend heeft, dan is hij toch al heel oud?’)
‘Hij heeft het honderdduizend keer geoefend, dus als je slim bent vraag je hem het je te leren, dan hoef je het niet helemaal zelf uit te zoeken.’
Dat deed hij. Het feest kon beginnen. Het feest begon.
Met aan afgunst grenzende trots kijk ik elke avond naar RuSt, die trouw zijn dagelijkse tekening maakt. Dit doet hij in een zorgvuldig uitgekozen tekenboekje. Het papier mag niet te dik zijn, maar ook zeker niet te dun en moet precies de juiste mate van inktabsorptie vertonen. Hij begint pas aan een nieuw boekje als …
De iPad is revolutionair. Bij de eerste geruchten over het bestaan van de iPad begon alles in mij al onrustig te worden. Zou het een verlengstuk van het internet kunnen worden dat naadloos op mijn hersenen aansluit? Nu ik hem bijna 24 uur in mijn bezit heb weet ik dat het antwoord op die vraag …
