Het ging ongeveer als volgt. Een vriendin vroeg of ik Fifty Shades of Grey al had gelezen. Ik zei van niet. Ze zei dat ik dat moest doen en vroeg of ik het dan alsjeblieft wilde recenseren. Ik vroeg haar waarom ik het moest recenseren. Omdat het een heel erg vreselijk boek is dat over …
‘We gaan een Kobo kopen,’ meldde Schemer me. ‘Oké,’ antwoordde ik maar, en we begonnen een zoektocht naar het apparaat, dat in onze hoofden inmiddels onmisbaarder was geworden dan zuurstof. De Bijenkorf verkocht ze niet, maar ze hadden er wel appelsap. Tijden het drinken bespraken we de vervolgstrategie. De Kobo, ontdekten we via 3G, werd eigenlijk nauwelijks verkocht in het echt. De enige exemplaren die we nog konden traceren, via Twitter, lagen bij de Nieuwe Boekhandel, in Amsterdam-West. Een zwarte en een witte. Amsterdam-West was me inmiddels te ver fietsen, maar Schemer haalde ze op.
Nu ben ik dus de gelukkige eigenaar van een witte Kobo touch, met een zilveren achterkant. Lezen op een Kobo is prettig. Sinds ik hem bezit, las ik Het Voorseizoen (mwah), De torens van februari (kinderboek, heel kick) en Bonita Avenue (wheh). Maar nu de grote vraag: wat lees ik hierna?
Mijn eerste woorden die niet waren bedoeld voor een leraar, een vakantiekaart of voor Joey van New Kids on the Block, schreef ik eind vorige eeuw. Ze waren voor het publiek, voor anderen, voor vreemden. Dit gebeurde op een obscuur internetadres waar ik ze, na uren gepuzzel met HTML via een ratelende inbelbodem op had weten te krijgen. Daarmee werd ik een van de eerste webloggers van Nederland. (Ja echt!)
En alsof de internetrevolutie slechts een gerucht was, heb ik nu met de andere Recensiekoningen een boek geschreven. We hebben alles zelf gedaan: het schrijven uiteraard, maar ook het ontwerp, de redactie en de correctie. Het moment dat het uiteindelijke bestand naar de drukker werd gestuurd, vond ik dan ook bijna ondraaglijk. Ik besloot het achterna te reizen.
In de grote fabriekshal van de drukkerij was het een klereherrie. Een gigantische offsetpers spuugde in moordend tempo vellen Recensiekoning uit. Mijn hart maakte een sprongetje: daar lag de vrucht van onze inspanningen. Onder een daglichtlamp werd het gecontroleerd door een norse beer. Of het nou door het klantgerichte beleid kwam, of doordat er niet veel vrouwen rondlopen op de gemiddelde drukkerijvloer, ik werd direct na binnenkomst omsingeld door mannen assorti. Mannen die me wilden uitleggen hoe de drukpers werkte, mannen die me wilden rondleiden langs alle imponerende machines, mannen die koffie voor me wilden halen. Mijnwerkers die al maanden onder de grond machines bedienen waar je zwart van wordt. En nu was er een vrouw.
De rondleiding eindigde bij een pallet waarop een stapel omslagen van ons boek lag. Ik pakte er één. ‘Kijk, dat ben ik,’ zei ik, terwijl ik de opgemaakte en onherkenbare versie van mijzelf aanwees op het omslag. ‘Henk!’ De beer keek nors op. ‘Henk, kijk. Ze staat zelf op het omslag,’ en hij duwde het vel onder het kunstmatige daglicht. Henk keek naar het omslag, en vervolgens naar mij. Henk was niet meer nors. Henk bloosde. ‘Je ziet er mooi uit,’ mompelde hij.
Zondag werd het boek gelanceerd op een groots feest. Henk was er niet. We hadden de sterren van de hemel kunnen dansen. Alle vijf.
foto: Emil de Jong
Na een dikke twintig minuten in de file te hebben gestaan, kwam ik dan eindelijk aan in Amersfoort, bij de drukkerij waar ons boek zou worden gedrukt. Eenmaal in de grote hal zag ik de grote vellen al uit de machine rammelen: daar werd ons boek gemaakt! Nu is het dus echt. Nu zijn het stapels bedrukt papier in een grote fabriekshal in Amersfoort. Binnenkort zijn het gebonden pakketjes van 176 bladzijden met een supergaaf omslag er omheen. Ik loop over van trots, en zenuwen. Zenuwen of het wel leuk is geworden. O God, is het wel leuk geworden?
Ja.
Echt wel.
Dankzij de gulle Robin, die als een dolle haar boekenkast aan het uitmesten is, klaarblijkelijk, werd ik vandaag opeens de gelukkige bezitter van het boek ‘Parisian Chic’ van de elegante Ines de la Fressange. Sowieso, als je Ines de la Fressange heet, ben je al klaar natuurlijk. Qua Parijs en Chic.
Dit boek stond al een tijdje op mijn verlanglijst, dus je begrijpt dat ik er erg blij mee ben. Ik dronk twee koffies verkeerd, en Robin dronk twee cappuccino’s — ze heeft het chic zijn veel beter onder de knie dan ik natuurlijk — waardoor ik uiteindelijk stuiterend terugfietste naar kantoor.
Het mooie meisje hier links is trouwens de dochter van Ines, wist Robin me te vertellen. Als Alwine twee meter lang is begin ik ook een boek over Parijs. Gewoon omdat het kan. Tot die tijd ga ik nog minstens 100 keer Midnight in Paris kijken, mijn nieuwe lievelingsfilm.
Ook hoop ik dat ik weer snel naar Parijs ga. Heel snel, als het niet meer zo koud is in de wereld.
In een opvallend kort bestek leerde ik drie dingen over mezelf, die op een speelfilmachtige manier bij elkaar bleken te horen. Hierdoor ging ik bijna in lotsbestemming geloven en dreigde ik ervan overtuigd te raken dat Rudolph van Veen en ik elkaars grote liefde zouden moeten zijn. Gelukkig geloof ik helemaal niet in lotsbestemming, en …
wat: de aankondiging van Recensiekoning recenseert Nederland
wat is het: een boek
met allemaal ouwe meuk: nee, met hoofdzakelijk nieuwe recensies
wanneer: april 2012
Eerst was er niks. Toen was er een soort muffe amoebe. Toen was er een site. Toen ging die amoebe terecht dood. Toen was er een site en de Volkskrant. En nu komt er een boek. In onze niet te stuiten opmars heeft het de mensen van A.W. Bruna (hoi Timo! hoi Nienke!) behaagd onze recensies niet alleen in bytes aan te bieden, maar ook op papier. Straks kun je ons cadeau doen!
Alles recenseren is online nog wel te doen. Voor een boek maak je al snel een selectie en heb je een thema nodig. Onze eerste ideeën – diepzeevissen, dictatoriale oliestaatjes, knopen leggen bij vrieskou, 19e eeuwse woordenboeken Roemeens-Duits, ingeblikte winterkost voor in de tropen en uitroepen van een vijfjarig kind dat door een geit wordt gebeten op een kinderboerderij beginnend met de letter Y – werden gek genoeg allemaal afgewezen door de uitgever (hoi Timo! hoi Nienke!). Daarom is het absurde thema ‘Nederland’ gekozen.
Desalniettemin presenteren we vol trots Recensiekoning recenseert Nederland, een werkje van zo’n 224 bladzijden. Check hieronder het omslag, gefotografeerd door Arjan Benning en met veel dank aan Lydia le Loux voor de visagie en Madeleine Wegkamp voor de productie.
Het boek zal voornamelijk gevuld worden met nieuw materiaal. Uiteraard ontbreken de leukste recensies over Nederland van de site niet.
Als je op de hoogte wilt blijven van de vorderingen van Recensiekoning recenseert Nederland, volg ons dan op Twitter en Facebook. We laten jullie nog weten waar en wanneer we het boek gaan lanceren en de mensen van A.W. Bruna helemaal natspuiten met champagne (hoi Nienke!).
Het boek is er! Er zit ook een DVD bij, dat had ik nog niet eens gezien. Dat wordt weer de hele avond krullen draaien. Of gewoon vroeg naar bed hoor, dat kan ook.
Nadat ik mijn frustratie over haren wassen had geuit middels een recensie, was Kiwi zo vriendelijk om deze comment achter te laten:
Waarop ik onmiddellijk antwoordde:
Ik spoedde me naar het winkeltje van bol.com en kocht daar Curly Girl The Handbook, geschreven door Lorraine Massey en Michele Bender. Helaas duurt de bezorging van deze titel drie tot vier werkdagen, wat dus betekent dat ik het op zijn vroegst pas op vrijdag in huis zal hebben (maar waarschijnlijk dus pas maandag grr.) Hoe dan ook, zo lang kon ik niet wachten en ik ging alvast wat verder zoeken op internet.
En ongelofelijk: er is een hele Curly Girlbeweging! Honderden filmpjes en websites over hoe je je krullen het beste tot zijn recht kunt laten komen. Ik was eerst nog wat skeptisch, want mijn haarroutine is niets anders dan nat haar laten opdrogen. Een routine die helaas wisselend effect heeft, en meestal eindigt in pluishaar.
Ik heb het metéén uitgeprobeerd en nou ja, ik ben gewoon heel gelukkig want het werkt! Het zijn een aantal dingen die je ánders moet doen dan eerst, niet extra. Precies goed voor mij dus, want ik houd niet van extra haarwerk. Zo moet je je haar met andere shampoo wassen, het anders laten opdrogen en anders kammen. Prima. De stappen staan hier duidelijk en in comic sans beschreven: krullenkoppen.nl.
Zodra ik het boek heb zal ik de methode uitgebreid recenseren, dat lijkt me duidelijk.
Het was een warme dag in de zomer van 2003 toen Arjen Lubach mijn leven instormde. Met windkracht 12 rende hij mijn dagen in, zoals vrienden dat kunnen doen, de vriendschap vanaf dag één aanwezig. Het was ook in die tijd dat hij bezig was met zijn eerste roman. ‘Ik schrijf een boek, maar je …
Calippo Cola verhaalt over een jongen die zijn dagen overzichtelijk slijt met vier dingen:
school
champignonkistjes wassen
honkbal
een meisje
Dat meisje, daar draait het uiteindelijk allemaal om. Dit had ik van tevoren kunnen weten aangezien er een zilveren sticker op het omslag prijkt met de tekst ‘Het mooiste liefdesverhaal van het jaar.’ Nou, laat je niet bedotten, het is …
Ik vroeg me al af waar alle activiteit die ik genereerde op Facebook bleef. Het is toch altijd wat schimmig en ik heb nog nergens handige tools om te kunnen zoeken in je Facebookarchief gevonden. (Zie ook: “Waar zijn mijn likes op Facebook?”.)
Maar blijkbaar kun je al je data gewoon downloaden. Wat nog veel leuker is, je kunt er nu ook (voor slechts $15) een boek van laten maken. Al je statusupdates en foto’s van 2010 in een handig overzicht. Hoe dat verder in zijn werk gaat zie je op likethisbook.com. Ik ga in ieder geval de mijne bestellen, althans, zodra Facebook klaar is met mijn gegevens verzamelen. Heel vreemd, maar dat duurt bij mij nogal lang.
Zodra ik hem binnenheb meer hierover.
Via @ernohannink
Ondertussen ben ik bijna volledig geannexeerd door buro RuSt. En voor buro RuSt maakte ik onlangs het nieuwe boekje voor Creative Urbans. Als iets waar je zo hard aan gewerkt hebt opeens tastbaar is ben je natuurlijk trots. Daarom geef ik alvast trots een preview aan de hand van twee smoezelige iPhonefotootjes:
Vanmiddag presenteert Pieter Jouke (samen met Michiel Peereboom en Victor Mastboom) zijn boek Koning van de Koffieautomaat.
Ik moet het natuurlijk eerst nog LEZEN voor ik er wat zinnigs over kan zeggen, maar de samenvatting belooft veel goeds.
(Dat ik uit eigen ervaring weet dat Pieter, hoe zeg je dat, KEIgrappig is, belooft ook veel goeds.)
Dan ga ik mij nu eerst snel bij mijn eigen koffieautomaat verschansen: die van 925. Hoiie!
Ik moest mee naar de nachtverkoop van Roosmarijn. En we zouden niet meteen om 00:00 gaan, want dan was de rij immers nog te lang. Dus om 00:30 uur arriveerden wij… in een volledig verlaten winkelstraat. Wel zagen we de broodjeskraam van de V&D met daarin 5 verkopers met heksenmutsen op en ronde brilletjes. En om precies te zijn nul mensen die een boek kochten. Nul. Niks. Niemand. Nu ga ik naar bed om het boek te lezen. Ik kom er pas uit als het boek uit is. Tot over 668 bladzijden!
Bedtijd…! Maar eerst nog even dit uitlezen:
23 mei 2013 in foto’s: http://t.co/1eYnxQgebE
