Rennen heeft iets heroïsch. Als ik ren bekruipt me meestal een gek soort arrogantie: ‘Kijk mij eens rennen, whuup!’ In dromen ren ik ook vaak, kilometers lang, steeds harder, en vooral zonder enige moeite. Nu is dat in het echte leven helaas iets anders, dus heb ik mijn 5K trainingsappje er maar weer bijgepakt.

Het is een wat gekke app, want hij laat je altijd eerst vijf minuten wandelen. Hierdoor ben ik al bijna bij het Martin Luther Kingpark voor ik eindelijk het commando ‘run!’ krijg. Wat prima is. Corrie waarschuwde me al dat ik in het lastigste jaargetijde begonnen was, met mijn 5Kambitie, en ik begreep vanmorgen waarom: rennen in een dik pak sneeuw is niet zo eenvooudig als het lijkt! Bij elke stap glijden je voeten een stukje naar achteren, waardoor je met kleine stapjes moet rennen. Maar ik deed het wel, en maakte onderweg deze plaatjes:

Het is een heel gaaf appje trouwens, want je krijg badges voor je prestaties! Ik heb in drie keer rennen al twee badges verdiend: de Lionheart Badge en de Determination Badge. Whoohoo!