Moeder zijn

dinsdag 20 maart 2012 11:34 uur

Overal waar moeder staat, kun je ook vader lezen. En zo nog wat van die dingen die je hoort te zeggen als je over het ouderschap praat. Zoals dat het hebben van kinderen gaaf is. En dat ze je kwetsbaar maken. Prima, maar daar ga ik het nu niet over hebben.

In de ruim vijf jaar dat ik nu moeder ben zijn me twee dingen opgevallen. Het eerste is dat geen enkele moeder eerlijk is over het moederschap, en het tweede is dat ik dat blijkbaar ook niet ben, gezien de hoeveelheid jonge vrouwen die mij als een soort ideaalbeeld van het moederschap neerzet. Ik ben geen perfecte moeder. Ik ben dat verre van.

Over moeder zijn mag je niet klagen. Klagen over moeder zijn is het lot tarten. Er zijn namelijk altijd vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen. Er zijn altijd kinderen die ziek worden, of sterven. Klagen over moeder zijn doe je niet, want je koos er in de meeste gevallen zelf voor, en je kinderen zijn gezond.

Maar als je dan klaar bent met al je zegeningen tellen, en op het laatste moment de tranen van je wangen veegt (omdat je ene zegening al de hele fokking ochtend heeft besteed aan het frituren van je hersenen door middel van gezeur over triviale shit, en ja, ik weet heus wel dat ze nog maar drie is) voor je naar het schoolplein rent om je andere zegening op te halen, dan ben je wel de laatste die er aan denkt om eens even lekker een potje te klagen tegen een van de andere moeders die daar staan te wachten. Dit doe je niet, omdat deze moeders dan zullen denken dat je incompetent bent. En dat is wat je als vrouw natuurlijk te allen tijde wilt voorkomen. Geen enkele vrouw is incompetent. En een moeder al helemaal niet.

Moeder zijn is heel hard werken. Iedereen weet dat. Of iedereen vermoedt het (dit geldt voor de mensen die geen kinderen hebben) of denkt er überhaupt niet over na (dit geldt voor de mensen die geen kinderen hebben.) Waarom geeft niemand dat dan toe?

Als ik al eens een andere moeder op straat zie worstelen met een niet meewerkend kind, of een vrouw hoor uitvallen tegen een krijsend stukje mens van nauwelijks een meter hoog (en deze dingen gebeuren echt bijna nooit, ik begin serieus te vermoeden dat elke andere moeder perfect is), dan voel ik louter opluchting. Opluchting dat iedereen misschien tóch dezelfde shit heeft met zijn nageslacht. Maar dat weet ik dus niet zeker. Vanaf nu ga ik eerlijker zijn over moeder zijn. Want het is heel leuk. Want het is helemaal niet leuk. Want het zou zo leuk zijn als je je wat vaker opgelucht zou voelen.



6 reacties

  1. Sas

    Ooohhh je hebt zo gelijk!!
    En soms voel je je zo schuldig omdat je zo denkt en het ook echt zegt tegen een andere moeder,maar die heeft het zelfde en is dan zo blij dat jij het ook hebt en dan kun je samen af en toe eens lekker klagen…heerlijk is dat!

    Iedereen vraagt zich wel eens af waarom ze ook al weer kinderen wou?,zelfs als ze al 9 en 11 zijn,en wie zegt dat zijn/haar kind(eren) nooit huilen of vervelend zijn,die liegt!

  2. missgien

    Je hebt gelijk hoor: klagen hóórt niet als moeder, zelfs niet als je een autist hebt die je af en toe écht stapelgek maakt. Tenminste, niet in de ‘gewone’ wereld. Gelukkig zijn er wel fora waar je, met lotgenoten-moeders, heerlijk kunt spuien over alles waar je tegenaan loopt en wat je dwars zit.
    Misschien dat er ook zoiets is voor moeders van ‘gewone, gezonde’ kinderen?

    Overigens vind ik die van mij (bijna 15 en puber) helemaal geweldig! Als alle pubers zo zouden zijn, zouden er wat minder gefrustreerde ouders op de wereld rondlopen.

    Klagen is goed. ’t Is eigenlijk net als huilen: is goed voor de ziel!

  3. Yvette

    Het leven is geen pannenkoek, zelfs niet als je dat iedere dag van je zegeningen bij het ontbijt als menusuggestie voor het avondeten krijgt.

  4. Anne Jan Toonstra

    Qua eerlijkheid over kinderen: Kijktipje, Louis CK:

    http://www.youtube.com/watch?v=OJNc1VQIsE4

  5. maria

    Inderdaad hoor je nooit precies wat het inhoud ,Moeder zijn !!
    Net als dat ze niet vertellen dat het onwijs pijn doet ,om ze te krijgen .
    Nu na vier kinderen begrijp ik mijn opa zo goed ,toen hij tegen me zei ,na mijn eerste .
    Ja, meisje ,ze gaan er met de viool in en met de nijptang er weer uit.
    Jong als ik was (19 jaar)begreep ik hem niet helemaal .
    In de jaren erna (opa woonde bij ons in ) mocht ik ook wel eens diep zuchten ,leek wel altijd moe en nooit tijd te hebben voor mezelf.
    Hij keek me dan aan en zei,
    “Geniet er maar van ” Je krijgt ze maar te leen .
    Hij was vader van 14 kinderen .haha
    Ik zag ooit een cartoon waarop stond .(Hier rust moeder ,ze heeft eindelijk rust )
    Dat willen we toch ook nog niet !!! Sterkte .

  6. felicia

    kinderen hebben en opvoeden en moeder zijn is niet alleen maar zaligmakend maar zo word het helaas wel altijd voorgespiegeld
    jammer want je kunt zielsgelukkig zijn met je kinderen heel goed combineren met dat het soms ook weleens heel erg zwaar is en heel veel inleveren heel hard werken
    ik werk naast het moeder zijn ook nog 5 dagen in de week gelukkig ben ik daarmee
    maar als mensen zeggen op vrijdag avond prettig weekend dan denk ik stiekem vanbinnen ze moesten eens weten welk weekend ?
    want moeder zijn is ook een baan maar een baan die nooit stopt
    mijn andere werk begint in het weekend het moederzijn
    ik heb 2 schatten van dochtertjes van 5 en 4 jaar het is zwaar en vooral tijdens mijn zwangerschap van de 2 de want oo wat was mijn oudste dochtertje van 1 actief hyper actief en dat terwijl je dan net zo behoefte hebt aan rust misselijk duizelig oververmoeid was ik tijdens de zwangerschap en dan nog leuk blijven tegen mijn dochtertje van 1 dat viel vaak niet mee wat ben ik vaak uitgevallen tegen haar ik reageerde het af helaas op haar mijn ongemakken tijdens de zwangerschap van haar zusje
    en vervolgens voelde ik mij ontzettend schuldig savonds als ze eindelijk op bed lag mijn arme meisje ze was pas 1 en verdiende een vrolijke lieve moeder zei had niet gevraagd om een zusje
    ze was zich er ook totaal niet bewust van trouwens dat ik zwanger was besefte ze nog niet dat mama zwanger was
    en wat erger ik mij nu aan de mensen die mij zeiden leuk joh snel de tweede erachteraan hebben ze veel aan elkaar ben je snel uit de luiers
    hoezo snel !
    het zijn tropenjaren die werkelijk eeuwig lijken te duren alles duurt dubbel zo lang 2 meisjes die de peuterpuberteit hebben 2 keer zo zwaar . en de opmerking zo leuk samen spelen
    ruzie maken doen ze concurentie streid vechten om mamas aandacht
    dus belachelijk hoe het je rooskleurig word voor gespiegeld
    maar natuurlijk geniet ik van mijn prinsesjes ze zijn de wereld voor mij en prachtig die onvoorwaardelijke liefde die ik voor ze voel alleen een beetje eerlijk erover is wel zo prettig want zwaaar is het en blijft het moeder schap
    gelukkig heb ik een hele lieve man die heel veel helpt 3 dagen in de week de huishouding op zich neemt kookt iedere avond breng de kinders naar bed zodat ik even lekker kan ontspannen en is speciaal voor mij en de kinders 2 dagen minder gaan werken om er voor ze te zijn en mij te ontasten hij haalt en brengt ze ook naar school en heeft daarnaast nog een drukke baan in de horeca
    zonder zijn hulp had ik het niet gered en ik heb ook een hele lieve moeder die vaak bij springt
    dit was even mijn ervaring en een stukje uit mijn leven
    als moeder
    trouwens heel fijn dat je dit zo eerlijk met ons deelt en zo waar
    groetjes felicia

plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *