Stijldansles

» © header: kijklens.nl

dinsdag 1 juli 2014 13:34 uur

3sterren

wat: stijldansles
wanneer: als je 14 bent
waarom: het hoort bij je opvoeding
waarom echt: om ongegeneerd aan jongens te zitten en eindelijk eens bier te drinken


Mijn opvoeding kende het buitenschoolse, niet zelfgekozen pluspakket van zwemles (zodat je niet verzuipt), muziekles (zodat je indruk kunt maken op je leeftijdsgenoten) en stijldansles. De zwemlessen veroorzaakten bij mij zo veel tranen van frustratie dat het plaatselijke zwembad zeker vier jaar lang niet meer bijgevuld hoefde te worden. De muziekles bevatte veel te veel blokfluiten, dus ook daar konden ze vrij spoedig naar mij fluiten.

Naar de danslessen daarentegen keek ik erg uit, want ze vormden de poort naar mijn zaterdagavondvrijheid. Na er weken naartoe geleefd te hebben, viel de eerste les akelig tegen. Ik stond zo stijf van de spanning dat ik nauwelijks de zaal in durfde te kijken. Een vrouw met een microfoon riep om dat het voor alle jongens tijd was om op te staan en een meisje uit te zoeken. Gelukkig werd ik gekozen door Niels, die ik onder lichte dwang onmiddellijk mijn vaste danspartner maakte, zodat ik nooit meer die gore keuzehel hoefde mee te maken.

Niels werd door mijn vader de Spijkerbak genoemd. Nu, jaren later, weet ik inmiddels dat mijn vader iemand is die graag bizarre bijnamen geeft aan het mannelijk gezelschap van zijn beide dochters. (Zo verkeerde mijn zuster eens met een jongen die Nierop heette, wat door mijn vader heel logisch werd verbasterd tot On The Kidney. Deze naam is zo ingesleten geraakt, dat haar huidige man (die Nathan heet) door ons allen On The Nathan wordt genoemd. Een volstrekt bizarre naam, waarvan ik de herkomst gelukkig even heb opgetekend, mocht iemand zich later ooit nog afvragen wat het dan is, dat op Nathan zit.)

De Spijkerbak lag als bijnaam veel meer voor de hand, aangezien deze heavymetalliefhebber zichzelf met veiligheidsspelden en spijkers had behangen, iets wat voor buitenstaanders, nu ik eraan terugdenk, tijdens de dansles een vermakelijk beeld moet hebben gegeven. Mij maakte het allemaal niet uit, want ik vond hem aardig. Hij rook fris naar Axe en hij was erg slim. Hierdoor konden we tijdens het dansen (wat er overigens niet best uitzag) over de anderen grappen maken. Prima. Heel romantisch was het allemaal niet, maar ook dat maakte me niet uit, aangezien ik het in die ballroom al spannend genoeg vond.

Drie sterren voor deze, naar later bleek, volledig overbodige aanvulling op mijn opvoeding. De keren dat ik daadwerkelijk een robbertje heb gequickstept zijn goddank op één zweterige rechterhand te tellen: één, twee, quick quick slow.



plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *