Ploggen

zaterdag 8 februari 2014 10:48 uur

5sterren

wat: ploggen
wat is dat: een photo-log maken van je dag
wanneer: elke dag

Op 2 december 2013 plaatste ik een integraal foto-verslag van mijn dag. Ik deed niet perse iets nieuws, want alle jaren daarvoor had ik wel vaker beeld en tekst over mijn leven geplaatst op 10e.nl, mijn weblog. Het was wél de eerste keer dat ik een dag van begin tot eind logde. De volgende dag deed ik het weer en ik noemde het ‘plog’ (van photo-log). Elke dag, om 23.59 uur, plaats ik sindsdien een fotoverslag. Ik kreeg er lol in.

Na een paar weken werd ik door een vrouw aangesproken op Twitter. Of ze het misschien ook mocht doen? Een gekke vraag, want ik had niet echt iets nieuws uitgevonden en bovendien ben ik erg voor het delen en laten groeien van ideeën. Hierna begon ook beautyblogger misslipgloss.nl met ploggen en ergens daar is het van me weggedreven. Meer en meer mensen begonnen met ploggen, de plogs doken als paddestoelen uit de grond.

Op Twitter begon men te morren, zoals het hoort. Het woord ‘plog’, wie was daar verantwoordelijk voor? Wie had uberhaupt deze vreselijke rage op zijn geweten? Men wist het al niet meer. Een marketeer sprak over ‘plogmarketingstrategie’ maar verklaarde later dat hij dat cynisch had bedoeld, tot groot verdriet van alle andere marketeers die hem net wilde vragen wat zijn visie dan was, op het geheel, en hoe ze het konden omzetten in nieuwe bakjes gebakken lucht.

Er gebeurde nog iets heel wonderlijks: er ontstonden regels. Zo moesten plogs ‘rauw’ zijn, een weerspiegeling van ‘het echte leven’, in al zijn lelijkheid. Geen Photoshop! Vuile aanrechten! Wachtkamers, kattenbakken, uitgedrukte puisten, hoe meer hoe beter. En moest het nu wel of niet elke dag? De meeste mensen vonden van niet, want dat was toch niet te doen want dan kreeg je plogstress, maar dat was nu net de enige regel die ik mijzelf had opgelegd en daarmee stapte ik definitief uit de discussie over ploggen.

Ondertussen plog ik vrolijk verder, weer of geen weer, zin of geen zin, ik ga door. En met mij steeds meer en meer andere mensen. Waarom? Dat zou je aan de bedenker moeten vragen, maar wie was dat eigenlijk?

Deze recensie verscheen op 31 januari in de Volkskrant.



plaats een reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *