Nog Meer Voor Mannen

dinsdag 2 september 2014 10:18 uur

nmvm-header

“Hallo mannen! Ja, daar zit je dan, thuis, op de bank, onder de plak bij moeder de vrouw. En je bent niet de enige! Uit onderzoek blijkt dat steeds meer mannen onder de plak zitten. En niemand doet er wat aan!”

Of nou ja, niemand, ergens op een bouwplaats tussen roestige machines biedt er iemand weerstand: Maxim Hartman! Ik mocht eigenlijk niet kijken naar dit programma:

nmvm01A

Maar ik deed het mos def wel. In deze eerste aflevering ging Maxim naar Helmond om te kijken of karpervissen mannelijk is. Johan de karpervisser kreeg geen enkele kans om zijn testosteron te laten vloeien want hij werd meteen door Maxim in de hoek gezet met de gaafste dis ooit:

nmvm02A

nmvm02B

nmvm02C

Johan heeft wel eens een karper van meer dan 28 kilo gevangen dus Maxim heeft heel veel zin om te gaan karpervissen. Johan vertelt dat hij best wel eens moet huilen van emotie als hij een vis gevangen heeft.

nmvm03A

Na een stuk wandelen en sjouwen met de belachelijke hoeveelheid spullen die Johan nodig heeft kunnen ze dan eindelijk gaan vissen. Johan heeft helemaal geen tijd om te vissen want hij moet bier drinken en barbecuen met zijn vrienden. Gelukkig zitten er alarmpjes op zijn hengels. Zodra er een vis hapt klinkt er een snerpend geluid.

Ik dacht juist dat Johan ging vissen om van die snerpende geluiden thuis af te zijn? Hoe dan ook, ze zitten de hele nacht te ‘vissen’ en ik zal niet spoileren wat ze uiteindelijk vangen. (Ze vangen niks! Sorry, ik kon het niet laten.)

dries

In het onderdeel ‘De Meetlat’ mocht Dries Roelvink eindelijk weer wat media-aandacht opvragen. Ik zal niet verklappen welk cijfer Dries gemiddeld kreeg van de Nederlandse man, maar het was in ieder geval beter dan de recensies die zijn zoon laatst kreeg.

yoga

Jep, dit is ook een terugkomend iets. Hoop ik. Vandaag ging Maxim mee met lekker wijf Steffi om te gaan yoga-en. Steffi zegt namelijk dat je een completere man kun worden door yoga. Een prima filmpje, dat begint met Maxim die de billen van Steffi bestudeert en eindigt met Maxim die die nepman in de achtergrond uitkaffert.

yoga2

Wat een topprogramma. Ik heb nog lang niet alles gespoilered. Ik heb bijvoorbeeld nog niet eens verteld over die mannen die hun kop krijgen omdat er stenen kippen in de vensterbank staan. Ga dus maar snel kijken.

1 reactie  

Makkelijk een bootje huren (+ winactie!)

maandag 1 september 2014 15:10 uur

Sponsored content

De jongens achter de nieuwe website Barqo hebben iets heel slims bedacht: ze bemiddelen tussen booteigenaren en mensen zonder boot, zoals ik. Het idee is dat als je een bootje hebt, je er niet elke dag mee vaart en als je géén bootje hebt – zoals ik – je heus wel een keertje wilt varen.

barqo-scherm1

Een bootje huren in Amsterdam is over het algemeen een dure aangelegenheid. Wil je bijvoorbeeld op zaterdag de hele dag met een fluisterboot op pad kost je dat meer dan €200. Wil je de grachten onveilig maken met een luxere salonboot dan zul je ook al je rijke vrienden moeten uitnodigen (en hopen dat je er zelf dan nog bij past.) Als je dan toch rijke vrienden hebt, heeft er ook vast wel eentje een leuke boot, maar ik drijf af.

Via Barqo kun je nu heel makkelijk een boot huren van iemand die hem toch niet gebruikt. Sharing economy heet dat. Niet alleen liggen alle schepen nu minder te niksen, het is ook nog eens goedkoper dan huren via een reguliere rederij.

barqo-scherm2

Zo kun je bijvoorbeeld de boot van Boris een hele dag huren voor maar €65! Jammer dat er nog geen foto bijzit, maar ik neem aan dat de boot in ieder geval zeewaardig is. Sowieso een goede deal dus.

barqo-tutorial

Je kunt op de site in heel Nederland bootjes huren (mits er water is natuurlijk). In Amsterdam lopen ze nog tegen wat problemen met de gemeente aan, maar de eigenaren hebben goede hoop dat de regelgeving kan worden aangepast. Ik hoop het ook, want varen is leuk. Had ik maar een schip met geld.

winactie

Ik mag een tegoedkaart van €50,- weggeven, dus mocht je zin hebben in schuitje varen, laat dan een comment achter dan gooi ik er een tombola tegenaan. Ga ik nu even theetje drinken.

15 reacties  

Horrorvakantie

vrijdag 29 augustus 2014 15:03 uur

illustratie: Leonie Bos

In de winter van 2006 verraste de vader van mijn kinderen mij met een vakantie naar Barcelona. Dat hij de vader van mijn kinderen was wist ik officieel nog niet, want ik had geen kinderen op dat moment, maar ik had een vermoeden. Bovendien had ik een zwangerschapstest gedaan, een half uur voor hij de tickets uit zijn binnenzak haalde, en de test was negatief geweest en we hadden wat zitten grienen van opluchting en misschien ook wel van verdriet, want beide uitkomsten waren goed geweest.
In het vliegtuig waren mijn tranen allang op en zat ik me te verheugen op mijn verblijf in de gaafste stad van Europa, maar ook dat wist ik toen nog niet. De vader van mijn kinderen had zijn huiswerk gedaan en liet me de lijst zien van alle restaurants en café’s waar we het lekkerste eten van de wereld zouden gaan krijgen. Ik kon niet wachten.
Direct na aankomst lunchten we in het kleinste café dat we konden vinden in de wijk El Born, dat vol zat met Spaanse jongens met snorren. Echte snorren, die je moet onderhouden en bijknippen en zo veel mogelijk om je vinger moet winden. Aan de wanden hingen schilderijen van een Spaanse feministe. Boven ons tafeltje hing een moderne variant van de schreeuw, met in de achtergrond een patroon van vliegende, bebloede tampons. Het was te koop voor €30.
We aten iets met rijst en zeedieren, dronken wijn alsof het oudejaarsavond was en verlieten tollend het restaurant met het schilderij onder onze arm.
De zon had niets met mijn wijninname en afwezige zwangerschap te maken en sloeg me in het gezicht. Ik moest kokhalzen. Barcelona is een heel ingewikkelde plaats om te zijn als je misselijk bent. Het is nog veel ingewikkelder als je dan iemand bij je hebt die heel graag alles wil eten wat hij ziet en je aan het einde van elke dag alsnog meesleept naar weer een restaurant om nog meer paella te bestellen (of iets anders dat naar vis en knoflook ruikt en druipt van de olie) en nog meer wijn te drinken en te praten over het leven.
Nadat ik voor de zoveelste keer terug kwam van het toilet, zei hij: ‘Ik ben wel blij dat het nog niet gelukt is.’
‘Oké,’ zei ik, en bestelde een cola om mijn maag te kalmeren.
‘Laten we nog een jaar wachten, of zo,’ zei hij.
Ik moest huilen.
‘Wat is er?’ vroeg hij, ‘wil je niet meer wachten?’
‘Dat is het niet,’ zei ik, ‘maar ik denk dat het daar te laat voor is.’
‘Oh,’ zei hij.
Ik prikte wat in mijn eten. Ik ging het niet opeten.
‘Wat nou als het echt te laat is?’ vroeg ik ongerust.
Hij wisselde zijn lege bord om met het mijne.
‘Dan hebben we over een jaar het gaafste kind van de wereld,’ zei hij met volle mond.
Hij kreeg gelijk, maar de Spaanse keuken hoef ik nooit meer te zien.

Deze column verscheen op 16 augustus 2014 in V ZOMER #6 van de Volkskrant.

IMG_1102.JPG

krant

Plaats reactie