Derde dag

dinsdag 12 maart 2013 16:12 uur

Vandaag begon ik aan iets wat later nog het beste zou kunnen worden omschreven als een wandeling. Het eerste deel van de route was hetzelfde als alle eerdere dagen dat ik hier liep. Ik zag niemand. Het was mooi weer, er stond nauwelijks wind en toch zag ik niemand. Geen seniorenkoppels, geen fietsers, geen auto’s. Niets.

In het duin aangekomen sloeg ik af naar rechts, ik was in een goede bui. Het bord vertelde me dat ik vanaf dat punt een wandeling kon aanvangen die ook te doen was voor blinden, slechtzienden en mensen in een rolstoel. Ik vroeg me af of het nog wel een wandeling zou heten, in een rolstoel.

Nu ben ik niet blind of slechtziend, maar ik verdwaal snel, dus deze route leek me een buitenkansje. Hier zou de bewegwijzering absoluut duidelijk moeten zijn. Er waren een aantal aanknopingspunten: er stonden paaltjes met een rode bovenkant langs de route, alsmede bordjes met korte aanwijzingen, zowel in tekst als in braille.

Bij het eerste bordje aangekomen streek ik met mijn vingertoppen langs de braille. Het leek me onmogelijk om daar ooit iets van codering uit te kunnen destilleren. Ik sloot mijn ogen en probeerde de afzonderlijke setjes balletjes te voelen, zoals ze te zien waren. Het lukte niet. Ik nam me voor braille te gaan leren en stapte door.

Bij het tweede bordje ging het mis; het gedeelte waar de tekstaanwijzing opstond was eraf gesloopt, het braillegedeelte zat er nog wel. Ik had nog geen braille geleerd en ging op goed geluk verder. Ik passeerde een paaltje met een blauwe bovenkant, iets wat ik had kunnen zien aankomen, want het pad ging inmiddels steil omhoog. Arme rolstoelers, dacht ik nog.

Ik liep uiteindelijk een route die langer was dan beloofd, maar kijk eens wat ik allemaal tegenkwam!

1 reactie  

11 maart 2013 in foto’s

maandag 11 maart 2013 23:59 uur

❄❄❄

Photo

Photo

Photo

Plaats reactie  

actiefoto’s

maandag 11:14 uur

Omdat we afgelopen zondag in een opwelling naar een niet nader te noemen sprookjespark in Brabant zijn gegaan, weet ik nu dat mijn kinderen weinig angst kennen. Zo stond ik met mijn zoon (zes en precies 1.20 m dus hij paste in de beugels) in de rij voor een nogal hysterische achtbaan in het donker. …

» lees op recensiekoning.nl

Plaats reactie