Column

Vergeet-me-niet-app

Afgelopen maand werd een dementie-app gepresenteerd op Wereld Alzheimerdag. De app heet ‘De blik van…’ en bestaat uit een soort digitaal levensboek gevuld met persoonlijke verhalen van en over het leven van de gebruiker. Mevrouw Bakker uit Vogelenzang mocht als eerste haar digitale levensboek in ontvangst nemen. In haar levensboek staan ‘dierbare foto’s van haar gezin, zoals vakantieherinneringen en levensbepalende gebeurtenissen, maar ook haar favoriete muziek, van The Cats en Gerard Joling.’

Volgens de bedenker Anne Margriet van Dam heeft de app nog wel wat haken en ogen: ‘Een dementerende meneer of mevrouw zal natuurlijk niet snel een iPad kunnen bedienen.’
De app dient dan ook voornamelijk als hulpmiddel voor mensen om haar heen om snel te kunnen zien over welke onderwerpen er met de persoon in kwestie gepraat kan worden.

Dus iemand anders vult de app met dingen uit jouw leven, geheel naar eigen inzicht, want zelf weet je niet meer of je nou van The Cats of The Monkees hield, iets met dieren in ieder geval, en dan gaan ánderen vervolgens dag in dag uit met je kletsen over dat beperkte aantal onderwerpen. En moet je elke dag naar palingpop luisteren. En naar tickets uit de tropics.

Hoe bepaalt een ander eigenlijk wat voor jou een levensbepalende gebeurtenis is? Dat zullen dus wel trouwfoto’s zijn en foto’s van je kleinkinderen, maar wie denkt er dan aan die keer dat je de hele nacht hebt staan dansen met je beste vriendin op een slechtbezocht festival, of een kiekje van de schiettent op te kermis die een knappe jongen voor je schoot, waar je toen nog een jaar knetterverliefd op bent geweest? Of een foto van je eerste auto? Of van toen je je been brak op wintersport? Of van dat rotkind uit de eerste klas?

In plaats daarvan wordt je leven gereduceerd tot zon- en feestdagen en de laatste twee artiesten die ze konden vinden in een doos met oude cassettebandjes. Over al die andere dingen weet je zelf niks meer en hoor je dus ook nooit meer iemand. Ik werd van deze gedachte zo verdrietig dat ik vandaag meteen ben begonnen met het verzamelen van mijn eigen leven in die app. Nu maar hopen dat iPads nog bestaan over veertig jaar. Of dat ik de app niet nodig zal hebben. Dat is nog beter.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Powered by Maribol IMDB