Vanavond had ik mijn tweede balletles. Nog nauwelijks bekomen van de eerste, dagenlang spierpijn gehad, stond ik weer binnen no time te hijgen als een paard.

Ik voelde me ongeveer zo: -------->

Alsof dat nog niet alles was ging alles echt  veel en veel te snel, mijn vermogen om danspasjes in volgorde te onthouden bleek verdwenen, laat staan ze ook nog uit te voeren, in de goede volgorde dus, en PRECIES OP TIJD. Damn.

We hebben nu, op mijn verzoek, een extra oefensessie ingelast bij iemand thuis, zodat ik in ieder geval inzet toon. Het moet me lukken. Het moet, moet, moet! Ik weiger nu al op te geven, qua dansen, in mijn leven. Want voor je het weet ben ik veranderd in die tutu-opvulling van dit plaatje. Aargh. (Maar ik ben dus niet onverdeeld blij, niet, niet, niet!)