Oh nostalgie. Nu ben ik van nature al een erg nostalgisch persoon, vandaar ook het weblog, alle tientallen dagboeken in de kast, duizenden en duizenden foto's, alleen het opsommen der nostalgie-objecten maakt me al nostalgisch, dus ik ga snel verder, maar het bladeren door oude fotoboeken maakt me naast weemoedig ook nieuwsgierig naar de waarheid achter sommige prenten.

Zo heb ik bijvoorbeeld nog twee oude, onscherpe, zeg maar SLECHTE foto's van mijn eerste optreden. Ik weet daarvan nog wel wat, dat mijn moeder thuis mijn haar vlechtte, dat ik thuis in boerinnetjestenue werd gehezen, dat het spannend was, dat ik een lied mocht zingen door de microfoon samen met Willem. En dat zal allemaal wel.

Maar ik kan mij ook herinneren dat ik bij de hoepelact zelf in de hoepel zat om me zo snel mogelijk te verkleden in een, naar ik meen, roofdier van onduidelijke soort. Maar nu kijk ik zo eens naar die foto, zie ik mijzelf naast de hoepel staan. Niet echt een subtiele plek voor een omkleedpartijtje. Derhalve vermoed ik dat ik een getroubleerde herinnering heb in deze.



Wellicht dat één van mijn ouders opheldering kan geven? En wat is dit trouwens voor een louche buurthuis/rouwzaal/café/sportkantine?