Ik was toch echt voornemens elke dag te schrijven hier, en kijk! Het is al weer misgegaan. Wil je toch nog, tegen beter weten in mijn voornemens lezen, kijk dan hier.

Rest mij niets anders dan een samenvatting tot nu toe:

Joost is per vandaag weer terug op de Nieuwe Herengracht. Dit brengt mij zoveel plezier dat ik ook meteen alle minder vrolijke berichten zal skippen in deze samenvatting.

Ikzelf ben druk, erg druk, met de opmaak van het boek Bloghelden, door ons aller grote vrind Frank Meeuwsen geschreven. Op mij rust de grote verantwoordelijkheid het tot een pareltje te maken, waar elke bladzijde een feest voor het oog is, in eenvoud en complexiteit, ach, wat lul ik, ik zit gewoon keihard tegen een deadline aan te werken. Maar het wordt mooi! Is mijn bescheiden mening dan hè.

Joost is weer terug op de Nieuwe Herengracht! Maar dat had ik al gezegd.

Mijn zoon Midas is gisteren tijdens een bloedstollende loting op een of ander obscuur kantoortje INgeloot voor de school bij ons op de hoek. Blijkbaar is naar school gaan tegenwoordig een recht, en niet meer een plicht, en moest ik, samen met nog wat ouders met het zweet op onze ruggen toezien hoe een ambtenaar tergend langzaam envelop voor envelop opende, namen van vreemde kinderen (en dus steeds niet de onze) voorlezend. Maar die van Midas dus uiteindelijk wel, en gelukkig ook de drie namen van de kinderen van de ouders die ook waren komen opdraven, zodat we allemaal opgelucht naar huis konden gaan.

Is het al tijd voor een puntje van trots?

Ja?

Oké, komt 'ie. Ik bijt niet meer op mijn nagels.

Echt niet meer.

En dat moet wel de grootste prestatie van 2010 zijn. Nu al ja, want dit is iets wat me vanaf de geboorte van mijn tanden nog nooit eerder is gelukt. Dus applaus voor mij!

Het was veel te lang geleden dat ik naar een concert geweest was, maar daar kwam ik pas achter op het moment dat de eerste noten uit de boxen bromden. Ik was daar voornamelijk om samen met mijn zuster haar grote drie oo te vieren, en zij was daar weer op haar beurt omdat haar echtgenoot in het geheel niet onverdienstelijk een robbertje drumt bij Diggy Dex, de act die ik bezocht.

Lang verhaal kort: het voorprogramma was kick (maar dat kwam voornamelijk door Tienus), het hoofdprogramma was kick (wat zich bij mij uitte door veel bier drinken en veel springen en veel met mijn arm zwaaien, heel hip hop allemaal), mijn zusje was heel erg jarig en er waren leuke mensen, al dan niet off the grid.

Waarom de avond maar door bleef gaan zal altijd een goed bewaard geheim blijven, maar een consequentie daarvan was wel dat we om 2 uur 's nachts nog in de Doffer zaten te slempen. Op zich geen onaangename plek, ware het niet dat het opeens was omgetoverd in een CDAbolwerk. Ohja. Verkiezingen. Die verkiezingen die volledig langs ons heen waren gegaan omdat we ons bezig hielden met heel andere zaken, maar desondanks kregen we al snel een vermoeden dat het CDA het niet heel slecht gedaan kon hebben, want er werd veel gejoeld en geroepen en gespeecht. Nu ik erover nadenk, misschien is het wel heel erg christelijk om op onchristelijke tijdstippen je goddeloos te gedragen, maar wat weet ik ervan, CDA en ik zijn geen vrienden.

Althans, dat DACHT ik. Want wat gebeurde er toen, lieve mensen? Het volgende:

Een meneer passeerde ons tafeltje, hij kwam net van het toilet. Daniel riep zoiets als "Whooooo CDA!!" want Daniel was in een gezellige bui. De meneer zei: "Ja, dat klopt!" Ik keek de meneer aan en hoorde luid een muntje vallen... "Wacht eens even!" riep ik, "u bent niet alleen van het CDA, u bent ook nog eens de LIJSTTREKKER!". De man glom van oor tot oor dat ik hem herkend had en ik ging snel met hem op de foto, want ik was ook in een gezellige bui.



Ik hoor u nu wel denken, die 10e, die spoort niet, OF ze is heel goed in het onthouden van gezichten, OF ze is stiekum toch wel heel erg fan van het CDA. Alleen dat eerste is waar, maar niet eens relevant, want kijk maar hoe mijn buurman mij al de hele week geïndoctrineerd heeft:

Vervolg op deel 1.

Na een gezellige brainstorm in café De Jaren, kwamen we tot een idee voor een persfoto. Het moest een gedeelte van de groep worden, samen met een redelijk bizar beest. Dat ze dan net, na een bloederig gevecht, gevangen hadden. En op het punt staan mee te nemen voor allerhande onethische experimenten. Of zoiets.

Hoe dan ook, er moest een hoop geregeld worden, locatie, spelers, kostuums die aan flarden mochten, fotograaf, grime, broodjes kaas en misschien wel het belangrijkste: EEN GROOT, OPGEZET BEEST.

Met veel dank aan Madeleine Wegkamp, een grootheid binnen de PR-, publiciteit- en zoals nu bleek ook productiewereld, kwam alles, incluis de gehuurde leeuw na wat Photoshopwerk, op zijn pootjes terecht. Zie hier de making of:



De foto is geschoten door de uiterst getalenteerde en vriendelijke Merlijn Doomernik.