Als je verdrietige gayvriend met liefdesverdriet zichzelf op je bank begraaft onder een dekbedje, dan is er eigenlijk maar één ding dat je kunt doen: Breakfast at Tiffany's aanzetten.

We weten allemaal dat Holly (gespeeld door de onnavolgbare Audrey Hepburn) via een omweg als een blok valt voor de schrijver Paul:


Ze zien zoenen in deze film is dan ook geweldig, ook als je liefdesverdriet hebt en ook als je de film al 100 keer gezien hebt:


Helaas deed ik net een schokkende ontdekking, op IMDB, die de film behoorlijk heeft aangetast. Ik ben er dus ook nog niet helemaal zeker van of ik deze ontdekking wel moet delen. Doorklikken dus op eigen risico…

Lees verder...

Ken je het nog? Het item in het ochtendprogramma van Van Inkel, elke vrijdag, waarin je dan kon horen wat je die dag aan zou kunnen trekken, wat nooit kon, want het was meestal iets in de strekking van "een rode catsuit, gecombineerd met een veelkleurige sjaal en rode pumps", ik bedoel, ik zat nog op de middelbare school, whaha, dat werd dus weer gewoon een 501 met een saaie trui, want opvallen, moehaha, ik niet.

(In retrospect was je in de pubertijd toch wel een bizarre versie van jezelf, alsof je volledig gedrogeerd door peer pressure je de hele dag met niets anders bezig was dan wat anderen van je vinden, of zouden kunnen vinden, sterker nog, daar was je zo druk mee bezig dat je vergat te bedenken wat jij eigenlijk van anderen vond, dus hoe stupide, nu ja, ik kan oprecht zeggen, het leven begint bij 25, of 30, of misschien wel 40 of 50 maar daar kan ik nog niets over zeggen.)

Als je nu nog eens om inspiratie verlegen zit en ondertussen wel van alles durft te dragen, kun je één van de vele websites doorklikken waarop vrouwen vastleggen (vaak dagelijks) wat ze dragen. Ik schreef al eerder over dit meisje, maar helaas post ze niet meer erg frequent. Hieronder een bloemlezinkje van anderen:

♥ Ook Mareen Fischinger heeft niets meer gepost op haar outfittumblr sinds 7 augustus 2009, maar ik blijf hopen, en tot die tijd is het zeer de moeite waard om het bescheiden archief even door te spitten.

"This is my lomo-like fashion blog. The outfits shown are from everyday life, nothing fancy or trying to be sexy. It is just keeping track, because I hardly wear any combination more than once – and I have a lot of clothes!"

♥ Pluusje is leuk!
Ze post heel veel, ik hoop alleen dat ze snel een betere camera heeft, want de foto's zijn niet zo best.
Misschien kan ze gesponsord worden?

♥ outfitphoto.me

"You don't have to be model-pretty with a photographer boyfriend to be your own best inspiration.
You just have to be self-indulgent."

♥ The What The Hell Are You
Wearing Pool on Flickr

Een goed vertrekpunt want dagelijks vele, vele verse foto's.

De uitgestrektheid van het internet is iets dat me nogal bezighoudt de laatste tijd. Het heeft zijn weerslag op alles. En als ik dus bedacht heb dat ik graag zou willen rondlopen in een jurk met libellen erop, dan is er niets dat me meer tegenhoudt, op wat verzendtijd na misschien. Mijn queeste is nog maar net begonnen dus alle hulp is welkom…

Vroeger, toen ik nog een klein en mager meisje was, wilde ik op ballet. Zes jaar oud was het dan eindelijk zover: ik mocht! De eerste lessen staan me nog helder voor de geest, hoe we op grond moesten zitten en onze voeten strekken, netjes in een kring stappen met gestrekte beentjes, alles vond ik mooi. Elke week werd ik trouw door mijn moeder naar de balletschool gebracht, één keer in de week werd al snel twee keer, en later zelfs drie keer. Woensdgavond, donderdagavond en zaterdagochtend bracht ik daar door.



Op TV was een Duitse jeugdserie te zien: Anna, over een meisje dat heel graag ballerina wilde worden maar door een door haar broer veroorzaakt ongeluk verlamd raakt. Na een intensieve revalidatie, waar ze overigens een leuke jongen in een rolstoel leert kennen, krabbelt Anna er weer bovenop om uiteindelijk dan toch ballerina te worden. Zes afleveringen en een speelfilm, drie boeken. Ik kende alles letterlijk uit mijn hoofd (in het Duits). Anna, ach Anna *zucht*.

De moeite die we deden om, als de serie dan eindelijk weer eens werd uitgezonden, hem op te nemen op Betamaxbanden, gedoe, maar daarna oneindig veel kijkplezier. Nu, jaren later, heb ik de serie en de film op DVD gekocht. Nogmaals Hoera voor de Moderne Tijd.



Vorige week keek ik Fame, de 2009 film. Een zogenaamde Slechte Film, maar wat de hek, met dansen, en zo een school waar ik altijd van droomde maar nooit opgezeten heb, waar je de hele dag mag dansen, en zingen, en acteren, en muziek maken, en beeldjes kleien, nu ja, hemel op aarde. Fijn om anderhalf uur te zwelgen, maar ook wel een beetje buikpijn. Want ballet en ik, we zijn uit elkaar gegroeid.

Totdat eergisteren Ilse me vroeg of ik misschien meewilde naar haar balletgroepje. Het zou heus wel meevallen, zei ze (wat helemaal niet waar bleek te zijn want het was eigenlijk een verkapte auditie (aargh) en het groepje gaat in juni optreden maar daar zal ik vanaf nu over zwijgen om geen risico op kijkende bekenden te lopen), maar het viel dus helemaal niet mee. Het deed pijn, ik presenteerde mijn conditie als zijnde van een bejaard paard en in de spiegels (overal, overal!) zag ik eruit als een zwanger paard.

Hoe dan ook, ze wilden me houden, en ik hoorde mijzelf "ik wil graag meedoen" zeggen, dus ik geloof dat dat betekent dat ik weer op ballet zit. Maar mij hoor je er dus niet meer over. Echt niet.

Ik ben er zojuist achter gekomen: er zijn gewoon TE VEEL websites op internet. Dat zou op zich niet zo erg hoeven zijn, ware het niet dat er ook steeds meer en meer GAVE websites mijn monitor kruisen en ik in complete hebberigheid dan maar weer op dat blauwe icoontje rechtsbovenin klik. Google Reader loopt langzaam voller en voller en ik besteed veel en veel te veel tijd aan het lezen van al die feeds (en aan facebooken, maar dat is zo erg, daar heb ik het liever niet meer over).

Misschien is die methode niet de handigste en moet ik, nadat ik zo een website heb gevonden en van A tot Z heb gelezen, want zo ben ik, hem daarna weer loslaten en teruggeven aan het internet, weg, tot ziens. Dat voelt alsof je thuis bent gebleven en de rest is naar dat ongetwijfeld gave feestje toe gegaan, ik kan het niet, ik wil het niet.

Nu ja, hieronder een paar van mijn nieuwe en oude lievelingssites, doe er je voordeel mee, of raak er van in paniek:

House of Turquoise… and teal, robin's egg blue, aqua, sky blue, seafoam green, ocean blue
Het weblog van Erin, wat echt alleen maar gaat over (meestal potsierlijke) interieurs waar één van die kleuren in voorkomt, een nogal blauwe website dus. Ze heeft ook nog een "shopping blog" met alleen maar blauwe dingen: Everything Turquoise, maar dat ging me dan weer net te ver. Dat dan weer wel.

Hooked on Houses en dan met name de afdeling TV/Movie Houses. Op deze weblog worden ex- en interieurs besproken die op het witte doek en TV te zien zijn (de titel gaf het misschien al een beetje weg) vaak vergezeld door interessante wetenswaardigheden. Momenteel echt één van mijn lievelievelingsfeeds.

Style Rookie. Zij is zo gaaf dat ik er buikpijn van krijg. Echt. Damn. Als je haar nog niet kende, ga dan snel kijken. En anders ook. Gewoon nog een keer. Dat doe ik ook. Aargh wat is zij gaaf. Over deze foto zegt ze zelf: "I was told I look like an Oompa Loompa during lunch and it made my day increasingly better." Ik bedoel maar.

Posie Gets Cosy. Weblog van Alicia Paulson, een vrouw die zoveel verstand heeft van handwerken, huishouden en koken, dat Martha Stewart daar nog een puntje aan kan zuigen. Als je de fotosets van haar huis en atelier hebt gezien sta je binnen 2 tellen je eigen kastjes te herinrichten met een appeltaart in de oven. Vooral mijn favoriete website tijdens PMS.

Eindelijk beginnen de mensen binnen te stromen op het door mij zo geliefde Facebook. Na jarenlang tevergeefs campagne voeren mijnerzijds is het tij eindelijk aan het keren. Facebook was in het begin heel kick (zie hier en hier) maar verloor al snel aan charme wegens het afwezig zijn van mensen.

Daarna werd Facebook heel irritant wegens het overmatig aanwezig zijn van allerlei opdringerige applicaties. Maar kijk aan, Facebook is volwassen aan het worden…

Het is nu de ultieme verzamelbak van alles dat jou online vertegenwoordigt. En de leukste feature (daar waar Twitter tekort schiet): het simpele "vind ik leuk" knopje. Ook de mogelijkheid om op alles te kunnen reageren is fijn, zo ontstaan er hele gesprekken op een simpele tweet. En alles, alles is eenvoudig te 'taggen' waardoor alle foto's, posts en aanverwante artikelen waar je in/op voorkomt automatisch bij jouw account worden verzameld.

Ja, Facebook is nog steeds cool.

UPDATE
Facebook bemoeit zich tegenwoordig zelfs inhoudelijk met je sociale contacten:

Vandaag was de eerste dag van twee cursusdagen die mij moeten omtoveren in een zogenaamde bedrijfshulpverlener: de BHV. Deze dag bestond uit het aanwezig zijn in een ontzettend treurig gebouw op een dito industrieterrein in dito Amsterdam Sloterdijk. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de instructrice, maar daar ga ik het bij nader inzien ook maar niet over hebben, ik zal volstaan met een gezellig plaatje van diezelfde instructrice samen met twee van mijn medecursisten en een broodje rollade.



Want eerlijk is eerlijk: de dag bestond toch voornamelijk uit veel lachen (al dan niet om de instructrice) en uit veel opluchting over dat als het goed is ik nu weet hoe te handelen als iemand in mijn buurt in nood is. En Gijs en ik bleken Heel Goed in het bedienen van de defibrilator. Dan weet u dat.

Was het echt al weer de derde keer dat ik, omringd door veel te veel vrouwen, mijzelf vol zat te stoppen met te veel eten? Ja! Dan moest dit de derde Twitter Tea zijn. Veel oude bekenden, te veel onbekenden.

Dat het een dag met te veel zou worden had ik al kunnen zien aankomen toen ik bij De Rij aankwam, zo rond 12u30. De Rij bestond voornamelijk uit bejaarden die allemaal nog een glimp wilden opvangen van de huidige tentoonstelling in de Hermitage, welke over een week verdwijnt.

Maar Puur zou Puur niet zijn als ze alles reeds tot in de puntjes geregeld had, wat in dit geval betekende dat we via de achteringang naar binnen konden. Twitter - bejaarden: 1-0. Wat volgde was een enigszins chaotische maar bijzonder vermakelijke tour met Puur als gids, en Puur als gids is ALTIJD recept voor idiote wetenswaardigheden en malle anekdotes, ofwel, ik vond het leuk. Ook omdat LieveLiesje me de hele tijd verleidde tot het doen van schunnige uitspraken, onder andere over de witte vlek op Puur's jurk en ook omdat veel vrouwen bij elkaar blijkbaar resulteert in het bestuderen van de bagage van de heren op de schilderijen, en met bagage bedoel ik niet hun koffers, hoe dan ook, het was genant, genant!



Om 15u00 was het dan eindelijk tijd voor het Teagedeelte van de Twitter Tea en schoven we aan in de Bakkerijwinkel op de Warmoestraat. Het was drukker dan ooit. Naast dat ik de tafel deelde met de twee mooiste blondines uit Twitterland, rrianne en LieveLiesje, was ik ook zo gelukkig dat ik even met het jongste meisje aanwezig mocht knuffelen: Stella, 0 jaar. Er was overigens ook nog een jongen naar binnen gesneakt en hij palmde onmiddellijk alle vrouwen in, maar ja, hij was ook nog maar 0 jaar.

Mijn oren zoemen nog na van het geluid dat een groep van 45 vrouwen veroorzaakt, maar kijk tegelijk al uit naar Twitter Tea Vier. Puur, wederom BEDANKT!

Twitter Tea Één / Twitter Tea Twee

Een ochtend Witteveen in foto's:

Deze foto is gemaakt door Tim Z. a.k.a. de nieuwe burgemeester van Witteveen:



Een binnenzichtje:



Een foto gemaakt met mijn iPhone, die om onverklaarbare redenen alleen nog maar dit soort wazige plaatjes schiet:



En daar was hij dan eindelijk, mijn nieuwe jas!:

We hadden afgesproken in De Zotte maar de plannen werden bij aankomst direct gewijzigd in De Koe, wegens veel te druk in De Zotte. Het was een fijn weerzien met Bas en Yuri, want dat is het altijd. Er werd wijn gedronken (door mij) en er werd heel veel bier gedronken (door Bas en Yuri) en de avond verstreek.

(Het is nu twee uur 's nachts en ik zweer het je, de buurman is aan het timmeren. WAAROM?)

De avond eindigde in De Balie, waarschijnlijk gewoon omdat het ook met De begint, met een kop pepermuntthee. Dat leek we wel zo verstandig, de koude lucht buiten heeft inmiddels mijn hoestniveau schrikbarend opgeschroefd.

Hieronder een kleine videoimpressie. Met nadruk op impressie.





Zoek De Yuri

De bedoeling is dat je je iPhone naast je hoofdkussen legt, op vliegtuigmodus natuurlijk, al die lui die je de hele nacht door SMSen, onhandig, zodat deze app gaat bijhouden hoe je de nacht doorbrengt. Wanneer ben je wakker, wanneer slaap je diep en wanneer lig je een beetje te dromen. Ik weet niet of het helpt dat Ruben als een dolle naast me ligt te blaffen, de accuraatheid is waarschijnlijk ver te zoeken, maar ik weet nu wel dat ik toch nog ruim 5 uur heb kunnen slapen vannacht. Heel goed!

Volgens onderstaande grafiek (waarover morgen meer) was mijn afgelopen nacht ruk en is het absoluut onverantwoord dat ik nu nog wakker ben. Ik ga derhalve NU slapen en hoop dat het nog wat wordt vannacht...

Tot ziens.

De ziekenboeg die huize Tientellenrust best wel is de laaste tijd, vorderde Ruben als gast voor vandaag. Ziek.

Ikzelf doe alsof er niets aan de hand is en bracht de dag hard werkend door (en overal netjes incheckend in Foursquare natuurlijk, ik heb er alweer twee badges bij, jeej!) en sloot hem af met kijken naar Wie is de Mol samen met een trosje vrinden, waaronder die ene, en een kleine hond en wat is het spannend hè, man man, wat is het spannend.

De avond eindigde echt toen we uit 't Smalle werden geveegd, waar @silvertje een regular is, mag ik aannemen, omdat Foursquare me attendeerde op haar burgermeesterschap aldaar.

Al met al een prima dag. Prima.

Als een film meer dan 8 sterren krijgt op IMDB, en dat krijgt deze film, dan verwacht ik, zoals nu blijkt geheel onterecht, dat een film goed is. En als Zooey Deschanel meedoet dan hoop ik dat het een lieve, grappige film is.

(500) Days of Summer heeft goede momenten en de plaatjes zijn mooi en Summer (Deschanel) heeft leuke kleren aan en haar haar zit steeds perfect, precies zoals mijn haar zou moeten zitten, maar de film is niet zo goed als hij had kunnen zijn. Opeens platte dialogen, opeens de verkeerde timing, afgewisseld met opeens een briljante scène, waarin verwachting en realiteit naast elkaar in beeld worden gebracht.

Ken je dat? Dat je net aan een karakter gewend bent en hem/haar denkt te kennen, tot hij/zij opeens karakterbreuk pleegt met een gekke uitspraak, rare muziekvoorkeur, de verkeerde sokken aan. Zo was deze film precies. Wel mooie plaatjes.

Lees verder...

Eén van mijn favoriete apps op mijn iPhone is Foursquare. Met deze applicatie kun je jezelf inchecken in de locatie waar je je op dat moment bevindt. Als een locatie nog niet in het bestand staat kun je deze invoeren en als je als eerste meer dan 3 keer (geloof ik) bent ingecheckt in een venue, zoals ze het zelf noemen, mag je jezelf de MAYOR noemen, een nogal twijfelachtige eer, bleek vooral toen ik opeens mayor van Witteveen werd gekroond, over de rug van Joost, die er notabene boven woont en per ommegaande de app van zijn iPhone mieterde, maar dit terzijde.

Steeds meer mensen om mij heen gebruiken nu Foursquare (wat heel gek viervierkant in het Nederlands zou heten, maar ook terzijde) met als gevolg dat nu alleen al binnen de Nieuwe Herengracht 49 maar liefst 4 inchecks tot de mogelijkheden behoren, zoals daar zijn: buro RuSt, Occhio, YOAZT en de lunchroom. En dan maar zo veel mogelijk de trappen op en af en overal als een wilde inchecken.

Joris (van Occhio) maakt het helemaal bont, hij logt dan bijvoorbeeld in op de tramhalte van de Van Baerlestraat en meldt dan "Prima vertoeven als je in de auto zit en wacht op het stoplicht" als 'tip'. Verder checkt hij dagelijks in in Witte Laken Disco, meestal zo rond 12 uur 's nachts. Op zich al verontrustend, maar tot mijn schrik zag ik dat ook ene Tienes T. daar heeft ingecheckt onder vermelding van "Goeie tent voor horizontale mambo...!"

Gelukkig is er ook nog een serieuzere toekomst voor Foursquare weggelegd, getuige dit interessante artikel: 5 Ways Foursquare is Changing the World.

Overstag gegaan, veel te laat volgens sommigen, ben ik begonnen met kijken naar Mad Men. Voor wie het niet kent: de serie speelt zich af in het begin van de jaren '60 in en rond een groot reclamebureau. Begin jaren '60, jeweetwel, de tijd waar mensen zo naar terug verlangen, want toen hadden we nog normen en waarden. Na het zien van twee afleveringen ben ik er reeds achter gekomen dat de normen en waarden van de werknemers van Sterling Cooper Draper Pryce Ad Agency bestaan uit:

• heel veel roken (ongeacht leeftijd, sexe, wel/niet zwanger)
• heel veel drinken (ongeacht tijdstip, voor of tijdens of na het werk)
• vrouwen seksueel intimideren
• vrouwen onderdrukken
• vrouwen bedriegen
• vrouwen beledigen
• vrouwen etcetera

Een serie naar mijn hart dus waarvan ik dadelijk fijn, al hoestend, want Mexicaanse blafgriep onder de leden, aflevering 3 ga bekijken. Met name de kleding en kapsels en make-up zijn echt de moeite waard en inspireren al menigeen tot het verlangen naar het dragen van pakken en aanverwante artikelen (zie ook dit artikel).

Overigens, die vrouwen, die redden zich over het algemeen prima want ze weten uitstekend gebruik te maken van hun, eh, sterke punten. Ik zei al, een serie naar mijn hart.

Willen jullie een mooi verhaal horen? Hier komt het:

Er is dus een film, namelijk deze: Nights in Rodanthe, en deze film speelt zich grotendeels af in en rond een groot, waanzinnig strandhuis/hotel (dat Serendipity heet) dat in de branding van de zee staat. Het is heel mooi en heeft blauwe luikjes en torentjes en hout en nou ja, kijk zelf maar even:

Lees verder...

Hier, als in op de Nieuwe Herengracht, alwaar RuSt en ik kantoor houden, heeft men de gewoonte om na het lunchen in een urendurend (gevoelstijd) tafelvoetbalspel te verzanden. Op zich heel leuk natuurlijk, maar ik vind er niets aan en doe dus nooit mee. En dan krijg je net zoiets als met mensen die roken, die weten altijd NET even meer dan jij, i.v.m. overleg bij de voordeur waar jij dan met je gezonde gedrag niet bij bent geweest.

Nu ja, lang verhaal kort, sinds gisteren is het tafelvoetballen vervangen door iets dat ik nog WEL ken uit mijn jeugd: platformshooteren! WHOOHOO! Nu kan ik dus eindelijk meedoen en meeschelden en welja, daar sla ik meteen in door en heb nu al een soort van vete met jan en alleman, oi, bloedfanatiek ben ik. Illegale speltips zijn meer dan welkom in de comments.



Op dit plaatje zien we hoe ik kantoorgenoot Jesse omver ga schieten ongeacht of hij in mijn team zit of niet.

Lees verder...

Op deze afbeelding zie je hen, die ondanks verleidingen zoals ziek op bed liggen, al maandenlang de torrent-roep van nieuwe How I Met Your Motherafleveringen hebben kunnen weerstaan opdat ze deze, samen, binnenkort, allemaal achter elkaar kunnen gaan bekijken. Ik kan niet wachten! Nu nog een datum zien te prikken...

Detectives, kostuumfilms en sinds zojuist Robert Downey jr., van alledrie houd ik, gecombineerd blijkt het helemaal gaaf te zijn. De film Sherlock Holmes, die ik zojuist bekeek samen met Wart ('Ik vond hem superkick!') en Joost ('Mwah'), is er één van het soort dat je op elk moment stil kunt zetten om een prachtige still krijgen (Moulin Rouge is er bijvoorbeeld ook zo één), eye candy, van begin tot eind, die kostuums, die decors, die settings!

Lees verder...

Wow! Deze moet ik hebben, aldus mijn hebberige kant, die overigens een groot deel van mij in beslag neemt, zo af en toe, deze moet ik hebben en RuSt wil hem ook hebben, kwam hij achter, nadat ik het hem had laten zien.

Wat is het dan? Vraag je je misschien af. Nou, het is een boek VOL met zogenaamde stijkplaatjes, die je door middel van plaatselijke verhitting op je kleding kunt aanbrengen, strijken dus. Wat kick! Kan het nog kicker? Jawel, want het boek kost maar £5,58!

Via print & pattern

Wordt momenteel kapot gedraaid door ondergetekende:

Als tegenhanger voor de Casual Friday besloot Occhio, of in ieder geval een deel van Occhio, of in ieder geval een ietwat beschonken deel van Occhio, als ik de verhalen aan de lunchtafel mag geloven, dat ze, aangezien elke dag bij Occhio als casual bestempeld kan worden, een zogenaamde Corporate Monday zouden invoeren. Met als resultaat dat heel Occhio er vandaag spik en span bijzit (ik heb dassen gezien, en kokerrokken, en parelkettingen, ik bedoel maar) op twee werknemers na, die hun mail niet gelezen hebben dit weekend. Een klein beeldverslag:





Jesse, hier rechts op de foto, hoort niet bij Occhio, maar is corporate geboren, dus dat telt niet.

Ondanks alles moest er natuurlijk wel gewoon getafelvoetbald worden, dat spreekt voor zich.

Dankzij de meer dan genereuze gift van @Puur zijn wij, het gezin, in bezit van een uiterst dubieuze verzameling kinderboeken. Daarom tijd om het bijzonder informatieve "Techniek in huis" door Joe Kaufman ook met jullie te delen. Een soort back to the Future, maar dan zonder Future.

Of, zoals Joe Kaufman zelf beschrijft:
Op de T.V. kunnen wij speelfilms, trucfilms en nieuwsuitzendingen zien. Trucfilms vinden wij het fijnst.

Eh... trucfilms zeg je?

Lees verder...

Volgens mijn zojuist teruggevonden stageverslag van mijn stage bij Paul Kuit Design van lang, lang geleden (om precies te zijn in 1997, is dat ECHT alweer 13 jaar terug??) was de techniek weliswaar nog niet wat het nu is, ik was WEL al trotse werknemer op een Apple. Oh man, dat waren nog eens tijden. We pakken het verslag er even bij:





Ach ja, de goede, oude tijd. Gaan we nog twee jaar verder terug, komen we deze schokkende afbeelding tegen, waarop te zien is hoe ik ongetwijfeld in slaap ben gevallen terwijl ik wacht tot Illustrator 5.5 klaar is met opstarten.

Eindelijk zag ik de film Avatar. Na al weken gek te zijn gemaakt door naasten die hem WEL al gezien hadden, besloot ik gisteren dat de maat vol was en kocht ik een kaartje voor vanochtend. 3D IMAX uiteraard, het moest wel goed gebeuren.

Het was natuurlijk veel te vroeg, en veel te koud en ik was ook nog ziek maar ik kon niet meer terug, als ik nu niet zou gaan, ging ik nooit meer. Vol verwachting stapte ik in de metro op weg naar Pathé Arena, om daar een kwartier te laat te arriveren. Maar dat bleek prima: het moment dat ik mijn jas uithad en mij geïnstalleerd had op het pluche begon de film. Het was even wennen, dat 3D, en de bril knelde ook behoorlijk maar heel snel zat ik er helemaal in.

WAT een film. Echt. Als je hem nog niet gezien hebt, ga hem dan toch even zien. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen verzinnen: waarom heeft de avatar van Grace in vredesnaam een korte broek aan, ik bedoel, dan zijn ze dus klaar met het laten groeien van die peperdure avatar, en dan is er dus ook iemand, stel ik mij zo voor, die een kingsize afritsbroek aan het naaien is voor haar. Irritant.

Voor de rest, hulde, hulde, hulde.

Verdorie. Als groot wieisdemolfan heb ik het dit jaar extra zwaar. Niet alleen vind ik de spanning over wie de mol is ondraaglijk, het wordt pas echt vervelend, blijkt, als er iemand meedoet die je kent. Die je goed kent. Wat een hel. Hij was opeens drie weken 'weg'. Hij mag er niet over praten. Hij mag er echt niet over praten. 'Daar kan ik niets over zeggen,' is zijn antwoord op zo'n beetje alles.

Alles leuk en aardig, maar ik wilde dan toch in ieder geval één aflevering kijken met hem samen, zodat ik eindelijk eens backstagedetails zou kunnen verkrijgen, hoewel hij daar vast ook niets over mag zeggen. Maar helaas, koorts gooide roet in het eten waardoor ik gewoon thuis op de bank keek, RuSt's hand fijnknijpend toen Arjen's scherm aan de beurt was. Groen. GROEN. Hoera!

Volgende week een nieuwe kans. En hopelijk in goede gezondheid.

Tot groot ongenoegen van RuSt koester ik al sinds jaar en dag een gezellige voorkeur voor Nicolas Cage. Dit ongenoegen hangt overigens, als ik RuSt mag geloven, volledig aan de persoon Cage, en niet, zoals je misschien dacht, aan het feit dat ik romantische fantasieën koester betreffende een acteur, of nou ja koester, koesterde moet dat zijn, maar goed.

Deze gezellige voorkeur is nergens concreet op gebasseerd, want hij mompelt, heeft een raar gezicht, loopt te pas en te onpas met zijn spierballen te zwaaien (ieks) en is in vrijwel elke film dronken, nou ja, dat speelt hij dan, neem ik aan, hoe dan ook, ik weet dus niet precies WAAROM ik hem leuk vind. Ik weet eigenlijk niet eens meer zeker OF ik hem nog wel leuk vind maar sommige dingen blijven nu eenmaal in je systeem zitten.

Dit allemaal terzijde, ik vond gisteren een website die ik volledig begrijp: Nic Cage as Everyone, voor iedereen die graag zou zien dat hij in elk mogelijke film en serie de hoofdrol speelt. Briljant.

Ondanks dat ik vandaag nogal gevoelig ben voor opmerkingen over dik zijn, wilde ik je dit toch niet onthouden, of zoals mijn eerste reactie was: WHAHAHAHAHAH!

Fowl City - Supersize

Via de grillige wegen die je soms kunt bewandelen op het net kwam ik terecht op beautygloss.nl. Dit is het/de weblog van de Nederlands-Russische Mascha, 23 jaar, en Mascha houdt van make-up. Vooralsnog niets dat mijn interesse heeft maar op de één of andere manier ben ik hooked aan haar website geraakt.

Het begon met het eerste filmpje dat ik van haar zag, waarin ze in 10 minuten een basismake-up aanbrengt. Mijn basismake-up bestaat meestal uit... eh... mijn gezicht afrogen na het douchen, maar die van Mascha niet!

Ondertussen heb ik haar hele website zo'n beetje gelezen en bekeken en weet ik dat ze een hekel heeft aan mensen die niets aan hun gezicht doen (zo slecht voor je huid!), sinds kort een eigen appartementje heeft wat ze met advies van haar lezers probeert in te richten en naast van make-up ook erg van haar vriendje houdt, die in dit hilarische filmpje antwoord geeft op lezersvragen. Met als hoogtepunt: "Hoe komt het dat jongens altijd naar huis gaan met het meisje dat een dikke laag make-up opheeft terwijl ze altijd zeggen dat ze niet van meisjes met veel make-up houden?" Een vraag waar hij overigens niets op weet te antwoorden behalve dan het mompelende "Ik houd ook niet zo van veel make-up..." Een troostend beeld op mijn netvlies van Mascha in haar Snoopypyjama, zonder make-up, met haar vriendje op de bank terwijl ze samen liefdevol een grote bak ijs leeg lepelen.

Mascha is gaaf. Ik wou dat Mascha mijn vriendin was en mij make-upadvies zou geven terwijl ze mijn haren in een binnestebuitenvisgraatvlecht vlechtte.

Zit je nog om een goed voornemen voor 2010 verlegen? Bezoek dan nu deze voornemensgenerator. Mijn extra voornemen? Zie hier:



Dat was ik al van plan. Dus waarvan akte

Via A Beautiful Mess kwam ik in dit Flickrsetje terecht: een meisje, Valuska, neemt foto's van wat ze dagelijks draagt. Op zich al een goed idee, maar de combinaties die ze elke dag uit de kast trekt zijn waanzinnig!

Bij nazoeken van de merken die ze draagt kom je terecht op obscure Japanse sites, of gewoon op eBay, waar ze de meeste van haar vintagejurken vandaan tovert. Ze doet echt haar best voor de kledingstukken: zo heeft ze mintgroene Chinese schoenen die ook alleen in China te krijgen zijn, maar die ze via een omweg toch heeft weten te kopen.

Nieuwjaarsochtend.

Nietsvermoedend kijk ik uit het raam, totdat:

Lees verder...