Ach ja, 2009, wat zal ik er eens over zeggen. Het was een jaar met veel verstoorde nachtrust. Nu, op de laatste dagen van het jaar lijkt Alwine terug bij af te zijn en wordt een aantal keren per nacht hard huilend wakker. Het was ook het jaar waarin Alwine er opeens bij was en we leerden dat ze een ontzettend lief, innemend meisje is. Nu zijn we met zijn 4, al ruim een jaar lang! Midas veranderde ook, nu aan het einde van het jaar is hij een leuk, eigenwijs, slim mannetje dat ontzettend lief is voor zijn zusje. Ik ben zo trots op hem! Verder gingen Ruben en ik dit jaar samen werken en overleed mijn oma. 2009 was geen makkelijk jaar, maar wat maakt het uit, 2010 komt eraan en 2010 is uiteraard MIJN jaar! Tijd voor een beeldoverzichtje:

Lees verder...

2010. Zo een mooi jaar moet ten volle gebruikt worden. Wat ben ik allemaal voornemens in 2010? Het is erg gevaarlijk om voornemens te hebben en al helemaal om ze uit te spreken maar wat het hekje, ik doe het gewoon! En ik ben heus niet veeleisend t.o.v. mijzelf, kijk maar:

Lees verder...

Lees verder...

Lees verder...

Lees verder...

De tweede Kerstdag bestond uit een flink aantal goede dingen:
• een bezoek aan mijn vader en Erika
• lekker eten
• Glühwein (zie vorige post)
• een film kijken met mijn kindjes

In dit geval de film Planet 51.


Hieronder nog wat kiekjes van vandaag.

Ik zou graag een ode schrijven aan de Glühwein. Er is NIETS zo lekker als een grote beker, hete Glühwein en heb het leren drinken in de sneeuw van Zuid-Duitsland. Het kost bijna niets, ik bedoel, een liter voor €2,50 is nou niet bepaald een spreekwoordelijke rib uit het spreekwoordelijke lijf. Bij het opwarmen goed opletten dat het niet gaat koken, want dan is de alcohol eruit, en dus ook meteen de fun. Drink het niet als je verder nog iets van plan bent die dag, want lood in de benen en vrolijkheid in het hoofd, tenzij je het dus toch per ongeluk hebt laten koken, zie eerder.

Morgen gaan RuSt en ik naar Keulen en ik hoop daar veel Glühwein tot mij te kunnen nemen. Ik hoop het zo!

Eerste Kerstdag vierden we in Heerhugowaard. Leeftijden lagen ergens tussen de 1 en 81 (zie foto hierboven). Er waren cadeaus en gezelligheid. En Midas droeg een stropdas (zie foto onder).

Omdat ik nu bijna officieel de helft vorm van buro RuSt (1 januari a.s. worden we een v.o.f.!) slijt ik de meeste van mijn werkende dagen op de Nieuwe Herengracht. De meeste, want de laaste maand kwam er nogal eens wat tussen, de meeste redenen betroffen ziekte- en familiegerelateerde zaken, vaak ook nog in combinatie.

Die Nieuwe Herengracht is nog een verhaal apart, waar altijd weer meer mensen wonen/werken die je kent dan je dacht, en aangezien ik nog lang niet iedereen heb ontmoet op dat kleine stukje gracht, zijn dat er vast meer dan ik inderdaad dacht.

Lees verder...

Een week geleden, op 16 december, is mijn oma overleden. Na een moedige strijd, zoals dat dan heet. Moedig was ze zeker en een strijd was het ook. Vanmiddag namen we voorgoed afscheid en lieten we 80 groene ballonnen op, één voor elk jaar dat ze leefde.

Twee ballonnen hadden nog even geen zin in het ruime sop en bleven nog wat hangen:

Een dag gehad zoals het hoort in deze tijd: met familie, sneeuw, glühwein, warme soep, wandelingen, sleeën en nog meer familie. Wat foto's dan maar:

Wat vind ik kabouter Wesley toch grappig. Ik ben er nog niet helemaal uit of dat nu door het Belgische taalgebruik of de briljante/bizarre grappen komt, leuk is het in ieder geval. Kent u kabouter Wesley nog niet (wat ik mij echt niet kan voorstellen), hier mijn favoriete filmpje:



Omdat ik het zo ONTZETTEND grappig vind (had ik dat al gezegd?) en mijn compaan bij nooitmeerwassen.nl, Pieter Jouke ook, besloten we de maker op te telefoneren (met de telefoon, niet met de koelkast ofzo) om te vragen of we kabouter Wesleyshir-ts mochten maken. En dat mocht!

Jonas Geirnaert (want zo heet hij) maakte twee ontwerpen en zo ging de verkoop van start. Hij stond er wel op dat zijn deel van de winst integraal wordt doorgestort naar El Molino, een ontwikkelingsproject in Bolivië. Die Jonas hè, dat is echt een sympathieke peer. En heel grappig dus. Als je dat niet met me eens bent dan sla ik u op uwe muil!

Inmiddels hebben we nog twee ontwerpen van hem gekregen, wat zoveel betekent als NOG MEER gave kabouter Wesleyshir-ts! Hoera!

Einde.

De laatste tijd is er te veel gedoe in mijn hoofd. En gedoe zorgt voor insomnia (zie ook deze elkedagRuSt). Being Erica is niet meer dus ben ik (en ik weet echt niet waarom) begonnen aan 24. Seizoen 1. Aflevering 1.
Bewaar me.

Verschrikkelijk ben ik, als het over, zoals dat dan zo mooi heet, entertainment news gaat. Ik kijk niet zo heel veel TV geloof ik (ik bedoel, ik kijk wel veel TV, maar meestal niet van harte, en als wel van harte dan toch meestal iets gedownloadedet, of anders iets waar ik me voor schaam, net als het onderwerp van dit postje trouwens), maar ben evenzogoed bijzonder gefascineerd door het wel en wee van het "bekende" deel van de wereldbevolking. Zo erg gefascineerd zelfs dat ik in mijn Google Reader een apart hoofdstuk heb genaamd 'gossip'. Daarin zitten de RSSfeeds van belangrijke informatiebronnen zoals daar zijn USmagazine.com, People.com en nu.nl/achterklap, stuk voor stuk onontbeerlijk natuurlijk.

Nu ja, dit allemaal terzijde, in deze RSSbrij gleed mijn oog langs een foto waarvan ik dacht "Huh? Wat zien Izzie en Alex er bizar uit?" om er even daarna achter te komen dat het twee compleet andere mensen zijn, namelijk de broer van de ex van Jessica Simpson. Je vraagt je toch af waarom inmiddels niet iedereen in de categorie 'celeb' valt...

De winterjas. Al jarenlang heb ik een winterjas die ik het liefste aandoe als het ook maar een beetje koud is buiten. Het is een lange, grijze, gewatteerde jas. Het ziet er niet uit als ik hem aanheb, want ik zie er in uit als een te strak ingepakte worst die gaat skieën, maar hij zit zo lekker. En hij is warm, en de zakken zijn gevoerd met fleece. En ik kan er zo fijn mijn hele lijf in wegritsen op onzekere dagen. (Ook al zie ik er dan uit als die ski-worst)

Nu ja, lang verhaal kort, die jas kan Echt Niet Meer. Hij begint te slijten, zoals een dekbed dat doet: niet alle doorgestikte vierkantjes zijn meer evenredig gevuld, met name in het "zadel"gedeelte, ik fiets veel. Ik was dus op zoek naar een waardige vervanger. Het liefst IETS modieuzer (maar niet noodzakelijk) en vooral net zo warm, net zo lang en net zo kruip-in-weg-grijs. En ik vond hem:



Hem hier in huis krijgen was nog een heel gedoe, want Duitse website die alleen Duitse adressen en banknummers accepteert, maar het is, met veel dank aan Dave, gelukt! Ik hoop snel mijn armen in hem te sluiten. (In de jas dus, niet in Dave)

De Kerstmarkt heeft een grote aantrekkingskracht op Midas. Alles glittert en blinkt en beweegt en belangrijker nog: maakt muziek.



Op sommige dagen besef je meer dan ooit dat je kinderen hebt, en hoe vreselijk veel je van ze houdt. Dit was zo'n dag.

De taart, die is mooi geworden, en inmiddels ook al weer nagenoeg op want de verjaardag is gevierd. Mijn kleine meisje is nu officieel geen baby meer, maar een dreumes. En dreumesen zijn zo gaaf. Voor een uitgebreider verslag verwijs ik je door naar hier.

Hier alvast een fotootje van De Taart:

Morgen is het precies een jaar geleden dat ik, onder de Kerstboom, voor het eerst kennismaakte met mijn lieve meisje Alwine. Iets wat natuurlijk gevierd moet worden. Ook al zijn we inmiddels helemaal viermoe. Dus hebben we gisteren de Kerstboom neergezet en versierd en gingen we vandaag op zoek naar Het Kado. Want het kado voor je eerste verjaardag moet een gaaf kado zijn. We kwamen weliswaar terug met een kado, een heel leuk kado, maar toch niet Het Kado.

Bij het parkeren van mijn fiets voor mijn huis zag ik het opeens staan bij dat leuke winkeltje aan de overkant (dat zou iedereen moeten hebben, een leuk winkeltje aan de overkant). Het Kado stond gezellig naar me te lachen, niet veel later rekende ik het af. En nu staat het in de slaapkamer onder een deken te wachten op morgen.



Ik kreeg er ook nog eens een kadootje voor mijzelf bij!

Omdat we met een taart ook niet kunnen achterblijven staat deze inmiddels warm te worden in oven:

Ook al moest het snel, snel, snel, want Joost had nog een afspraak, en ook al aten we oliebollen i.p.v. avondeten, ondanks dat alles, was het toch leuk om op de Kerstmarkt in de Intratuin te zijn. Vooral als je dan een Joost bij je hebt die nog geen enkele Kerstversiering in huis heeft, behalve dan een lege boom, die Joost dus, die dan je hele kar volstouwt met alles wat glimt en glittert. Dat is dus heel leuk.

Waar ik vroeger nog wel eens wat wasjes weg kon werken en zelfs nog wel eens regulier kon werken op mamadag, tussen de mamabezigheden door, is dat nu echt niet meer mogelijk. Ten eerste gaat Midas 's morgens naar school. Dus op tijd opstaan, Midas een boterham geven. Midas soms nog een boterham geven want "hommer". Wat wil je op je brood naar school, Midas? (Meestal smeerkaas.) Broodtrommeltje in de tas. Stuk fruit schillen en in de tas. Drinken in de tas. Zelf douchen, aankleden. Vlug, vlug. Midas naar school brengen. En dan is de dag nog niet eens echt begonnen. De rest van de dag veroorzaakt zoveel chaos in huis dat ik het einde van de dag dien te besteden aan het opruimen van die chaos (of niet natuurlijk, en dan is het weer eens een gezellige bende).



Maar het opvoedkundig dieptepunt trof mij vorige week, er lagen twee ongevouwen wassen klaar op bed en deze lagen Midas in de weg want hij wilde op het bed springen. "Mama! Wil je even de was wegdoen? Op de kast bijvoorbeeld!! Ik wil op het bed springen!" Aargh, dacht ik, dit is dus Midas' leven, gevuld met bergen in de weg liggende was die mama dan op de kast legt i.p.v. opvouwt. Ik hoop maar dat ik hem niet teveel verpest voor zijn latere verkering...

De serie die, nu we er net allemaal hooked aan zijn, haar season's finale eruitgegooid heeft. Met een afschuwelijke cliffhanger. Oi.

En terwijl iedereen om me heen speculeert over hoe dat dan zit, met die Erica, en dokter Tom, en dokter Fred, en waarom ze het verdomme niet eens uitmaakt met Ethan (aargh Ethan ga weg saaie hond!), en dat ze dat gelukkig toch doet, en vooral iedereen, om mij heen dus, die steeds maar roept "IK ben als Erica! IK ben Erica! Zij is MIJ!" terwijl ik dat ook al dacht, dus dat kan helemaal niet, en al die tijdsreiscruxen, dat kan toch niet, (maar dat regelt dokter Tom allemaal, zegt Geertruida), nou ja, die serie dus. Als je hem nog niet gezien hebt, ga hem dan SNEL kijken (en vergeet dat ze het weer uitmaakt met Ethan).

Erica, we're all being Erica.

Al lopende door de Ceintuurbaan vanmorgen, keek ik, zoals altijd, even omhoog naar mijn oude huis. Het huis waarin ik mijn Amsterdamwoonbaan begon: Ceintuurbaan 199-III. Boven de kapsalon, waardoor het in de gang altijd naar permanentvloeistof rook.

Waar de broer van DJ Elstak op de eerste etage woonde, maar waar hij liever niet mee geconfronteerd werd, ook al leek hij als twee druppels water op hem.

In de tijd dat ik er woonde was het een versleten, viezige toestand. Zoals het ook hoort bij een studentenwoning.

Hoe graag zou ik daar nog eens binnenkijken. Maar, kijk eens aan, vanmorgen zag ik dat het huis te koop staat. En te koop staan betekent met een hele serie foto's op Funda staan. Hoezee!

Het huis is prachtig verbouwd, er is opeens een vierde verdieping bij getrokken, er is opeens een bad, er is opeens licht, er is opeens ruimte. Het huis is tegelijk met mij volwassen geworden. Volwassen en duur.



P.S. Als u overweegt het huis te kopen, doe het niet! Het spookt er.