Lovechock

Iemand gaf me laatst twee chocoladerepen van het merk Lovechock. ‘Je zult het niets vinden, óf het heerlijkste dat je ooit at!’ Bij dat laatste gebruikte ze geloof ik zelfs orgastisch als bijvoeglijk naamwoord, maar dat krijg ik niet uit mijn toetsenbord.
De verpakking is van karton, met bovenstaand patroontje aan de binnenkant. Als je de wikkel opent valt er een briefje met een wens uit, welke ik natuurlijk voor mijzelf houd, anders komen ze niet uit.
De chocolade zelf ziet eruit als boomstammetjes, net als Kinder Bueno, maar dan zonder suiker, smaak- en kleurstoffen. Sterker nog, in deze chocolade zit helemaal niets dat slecht voor je is. Allemaal heel prima natuurlijk, maar het maakte me wel wat huiverig voor de smaak. Ik houd namelijk Heel Erg van dingen die slecht voor me zijn.
De smaak, daar moet je even aan wennen. Maar is dat gebeurd, is het gewoon erg lekker. Volgens de site zorgt het eten van deze chocolade voor een vrolijk gevoel, een fantastisch gevoel én een verliefd gevoel. Helaas is het nu op
Even sippen op de bank.
(Ik had de smaken Almond/Fig en Pure/Nibs.)
RTL Boulevard

Kijk hier voor mijn kleine verschijning in de grootste roddelrubriek van Nederland. Ik zie er moe uit, maar ik kon toch ook niet weten dat ze langs zouden komen! Dan had ik wel goed geslapen (o nee).
Postcrossing

Ergens kort na de oprichting van postcrossing.com, in 2005, meldde ik me, als postliefhebber, aan. Het leek me wel charmant om van wildvreemden van over de hele wereld kaarten te ontvangen. Dat is namelijk wat postcrossing is: je stuurt een kaart naar iemand die je niet kent (en waarschijnlijk ook nooit zult leren kennen) en …
Boer zoekt Vrouw – de kick-off

In deze kick-offaflevering werden we voor het eerst geconfronteerd met de tien boeren. In een krap uurtje werden we voorgesteld aan een aantal mannen in overall, twee weduwnaren, een tweeling, een gay, een vrouw en 7 miljoen komkommers.
Zo zagen we Aad, die zijn kas in zijn geheel verplaatst zodra hij zijn bloemen geplukt heeft. Houdt …
browniesperpost.nl

Afgelopen week had ik een onoverzichtelijke hoeveelheid werk voor de boeg. ‘Ik zie zo op tegen de komende dagen,’ zei ik dan ook aan het begin van de week tegen mijn goede vriendin Janine. ‘En om het nog erger te maken heb ik die week óók nog eens PMS.’ Het codewoord was gevallen. PMS …
Cork – dag 2
Na een meer dan goed ontbijt in ons overdreven luxe hotel vertrokken we, per auto, naar Kinsale. Kinsale staat beter bekend als ‘the Gourmet Capital of Ireland’, althans, volgens de brochure.
We brachten eerst een bezoek aan Charles Fort. Daar werden we rondgeleid door de bizar enthousiaste ‘Mags’, zoals we haar dienden te noemen. Ze vertelde vol vuur over hoe het Fort prima was uitgerust tegen aanvallen vanaf het open water, maar de enige keer dat het werd aangevallen gebeurde dit vanaf het land en nou ja, dat liep niet zo goed af. Mocht je het fort eens gaan bezoeken, vraag dan naar Mags. En naar de zon. Wij kregen ook beide.
Na dit bezoek reden we terug het centrum van Kinsale in, omdat we graag meewilden met de historische wandeling onder leiding van plaatselijke legende Don Herlihy. Kinsale is prachtig, en valt vooral op door alle kleuren. Kinsale werd overigens nog veel prachtiger door de woorden van de gids.
We waren blijkbaar nog niet moe genoeg, en reden door naar Blarney Castle. Het kasteel ligt in een prachtige tuin, dus daar slenterden we wat doorheen. Ruben wilde de steen niet kussen overigens, want hij vond hem vies. Ik wilde het op zich wel, maar durfde die toren niet in. Waar zijn we mee bezig!







































































