Nog naziekend in bed liggen bleek perfect om kennis te maken met The Tudors, waarvan vanavond de eerste twee afleveringen werden uitgezonden. Nou, mensen, @Fashiontweet had NIETS teveel gezegd:



Mooie mensen inderdaad, seks ook, verder nog een geboorte van een bastaard, blotemannenworstelen, duels ter paard, uithuwelijking van zesjarigen en een onthoofding. Hoe dan ook, dit bizar gave beeld vat het allemaal prima samen:



En mocht je je afvragen: "Waar ken ik die vent ook al weder van?", het duurde bij mij ook even, maar hij is die griezel die zijn maîtraisse omlegt met een shotgun in Match Point. Brr.

ZaterdagVRIJDAGavond was het dan zover: er werd zowaar weer eens geweerwolfd. En ik mag best een beetje opscheppen: het eerste potje heb ik de burgers naar de hemel gespeeld. Man, wat was ik goed! Ik had tijdens het spel nog niet zo door hoe goed het ging maar toen het eindigde doordat ik een broer alsnog zijn zus liet verdenken waardoor hij met mij de éénnalaatste burger eruit stemde, en mij tot winnaar maakte, en ik Joost zijn gezicht zag toen hij mijn weerwolfkaartje zag, want ik had hem ENORM lopen piepelen tijdens het spel, nou ja, toen dus, toen had ik het door.

Hoe dan ook, beter dan dit wordt het niet meer. Tijdens het tweede spel werd ik al redelijk snel als ziener omgelegd en het derde spel was ik gelukkig spelleider, want ik kon niet meer. Een potje weerwolven, vooral als je daadwerkelijk weerwolf bent, gaat je niet in de koude kleren zitten. Al helemaal niet als je eigenlijk ziek blijkt te zijn, zoals ik, zodat ik uiteindelijk rillend in mijn bed lag.

Heb je nu geen idee waar ik het over heb, lees hier alles over het geweldige spel Weerwolven van Wakkerdam.

Ook schreef ik er al eerder over: hier en hier.

Er is een heel gaaf spelletje op de iPhone dat je met zijn meerderen kan spelen en het heet dus iShoot. Je bent dan allemaal een tankje en mag om beurten een wapen op elkaar lanceren. Daarbij dien je rekening te houden met richting en wind en soort wapen.

Het klinkt allemaal als een serieuze aangelegenheid maar het is humor om te lachen. Om heel hard te lachen. Vooral wanneer je medespelers opeens namen aannemen als "Henk de Tank". Maar daar had je bij moeten zijn, denk ik.

Ik word GEK van het programma. Alle fora lezen, columns, artikelen, alles, alles, alles. Uitzendingen minimaal twee keer kijken. Sommige stukjes drie keer kijken, want zag je dat nu goed? Wie is toch die mol?

De uitzending keken we gisteren samen met onze eigen mol, maar of hij het daadwerkelijk is? DAT WETEN WE NIET. Hij weet het zelf natuurlijk wel, maar kan er nog steeds niets over zeggen.

We bestelden hamburgers bij Greenmeals.nl waar geen saus bijzat, volgens Arjen omdat het immers biologische hamburgers waren, heel gezond dus geen saus. Bij het opruimen vonden we een berg zakjes mayonaise e.d. Wat hem meteen heel verdacht maakte, want ik ben alle realiteitszin verloren. De hamburgers zelf waren erg lekker, zelfs zonder saus dus.

Vanavond had ik mijn tweede balletles. Nog nauwelijks bekomen van de eerste, dagenlang spierpijn gehad, stond ik weer binnen no time te hijgen als een paard.

Ik voelde me ongeveer zo: -------->

Alsof dat nog niet alles was ging alles echt  veel en veel te snel, mijn vermogen om danspasjes in volgorde te onthouden bleek verdwenen, laat staan ze ook nog uit te voeren, in de goede volgorde dus, en PRECIES OP TIJD. Damn.

We hebben nu, op mijn verzoek, een extra oefensessie ingelast bij iemand thuis, zodat ik in ieder geval inzet toon. Het moet me lukken. Het moet, moet, moet! Ik weiger nu al op te geven, qua dansen, in mijn leven. Want voor je het weet ben ik veranderd in die tutu-opvulling van dit plaatje. Aargh. (Maar ik ben dus niet onverdeeld blij, niet, niet, niet!)

Zou ik dus eigenlijk naar Werck gaan, vanavond, om naar Tom Beek te luisteren, maar had me zo fijn op de bank genesteld, met computer op schoot, naast de verwarming. Zat ik opeens naar Kruithoph te kijken, die zichtbaar op een livestream een Rhodes kapot aan het knutselen is, en bij het dremelen moest het geluid even zacht, maar hoe dan ook prettige webTV, oftewel: Tom_Beek en Puur, sorry, ik kom niet, ik heb Kruithoph Radio.

Aargh. Het afgelopen uur besteed aan een niet zo leuke film, zelfs niet binnen zijn genre, zo erg niet leuk dat ik zelfs de titel niet wil noemen. MAAR: wel mooie plaatjes en één mooi wood, zie titel.

De plaatjes dan maar doen?
Ten eerste: één van de twee hoofdpersonen woont in zulk een schattig huis:

En ze heeft een dito bloemenwinkel:


Werkplekken, ik ben dol op werkplekken. Ook als het maar nepwerkplekken zijn gebouwd in studio's:

Als je verdrietige gayvriend met liefdesverdriet zichzelf op je bank begraaft onder een dekbedje, dan is er eigenlijk maar één ding dat je kunt doen: Breakfast at Tiffany's aanzetten.

We weten allemaal dat Holly (gespeeld door de onnavolgbare Audrey Hepburn) via een omweg als een blok valt voor de schrijver Paul:


Ze zien zoenen in deze film is dan ook geweldig, ook als je liefdesverdriet hebt en ook als je de film al 100 keer gezien hebt:


Helaas deed ik net een schokkende ontdekking, op IMDB, die de film behoorlijk heeft aangetast. Ik ben er dus ook nog niet helemaal zeker van of ik deze ontdekking wel moet delen. Doorklikken dus op eigen risico…

Lees verder...

Ken je het nog? Het item in het ochtendprogramma van Van Inkel, elke vrijdag, waarin je dan kon horen wat je die dag aan zou kunnen trekken, wat nooit kon, want het was meestal iets in de strekking van "een rode catsuit, gecombineerd met een veelkleurige sjaal en rode pumps", ik bedoel, ik zat nog op de middelbare school, whaha, dat werd dus weer gewoon een 501 met een saaie trui, want opvallen, moehaha, ik niet.

(In retrospect was je in de pubertijd toch wel een bizarre versie van jezelf, alsof je volledig gedrogeerd door peer pressure je de hele dag met niets anders bezig was dan wat anderen van je vinden, of zouden kunnen vinden, sterker nog, daar was je zo druk mee bezig dat je vergat te bedenken wat jij eigenlijk van anderen vond, dus hoe stupide, nu ja, ik kan oprecht zeggen, het leven begint bij 25, of 30, of misschien wel 40 of 50 maar daar kan ik nog niets over zeggen.)

Als je nu nog eens om inspiratie verlegen zit en ondertussen wel van alles durft te dragen, kun je één van de vele websites doorklikken waarop vrouwen vastleggen (vaak dagelijks) wat ze dragen. Ik schreef al eerder over dit meisje, maar helaas post ze niet meer erg frequent. Hieronder een bloemlezinkje van anderen:

♥ Ook Mareen Fischinger heeft niets meer gepost op haar outfittumblr sinds 7 augustus 2009, maar ik blijf hopen, en tot die tijd is het zeer de moeite waard om het bescheiden archief even door te spitten.

"This is my lomo-like fashion blog. The outfits shown are from everyday life, nothing fancy or trying to be sexy. It is just keeping track, because I hardly wear any combination more than once – and I have a lot of clothes!"

♥ Pluusje is leuk!
Ze post heel veel, ik hoop alleen dat ze snel een betere camera heeft, want de foto's zijn niet zo best.
Misschien kan ze gesponsord worden?

♥ outfitphoto.me

"You don't have to be model-pretty with a photographer boyfriend to be your own best inspiration.
You just have to be self-indulgent."

♥ The What The Hell Are You
Wearing Pool on Flickr

Een goed vertrekpunt want dagelijks vele, vele verse foto's.

De uitgestrektheid van het internet is iets dat me nogal bezighoudt de laatste tijd. Het heeft zijn weerslag op alles. En als ik dus bedacht heb dat ik graag zou willen rondlopen in een jurk met libellen erop, dan is er niets dat me meer tegenhoudt, op wat verzendtijd na misschien. Mijn queeste is nog maar net begonnen dus alle hulp is welkom…

Vroeger, toen ik nog een klein en mager meisje was, wilde ik op ballet. Zes jaar oud was het dan eindelijk zover: ik mocht! De eerste lessen staan me nog helder voor de geest, hoe we op grond moesten zitten en onze voeten strekken, netjes in een kring stappen met gestrekte beentjes, alles vond ik mooi. Elke week werd ik trouw door mijn moeder naar de balletschool gebracht, één keer in de week werd al snel twee keer, en later zelfs drie keer. Woensdgavond, donderdagavond en zaterdagochtend bracht ik daar door.



Op TV was een Duitse jeugdserie te zien: Anna, over een meisje dat heel graag ballerina wilde worden maar door een door haar broer veroorzaakt ongeluk verlamd raakt. Na een intensieve revalidatie, waar ze overigens een leuke jongen in een rolstoel leert kennen, krabbelt Anna er weer bovenop om uiteindelijk dan toch ballerina te worden. Zes afleveringen en een speelfilm, drie boeken. Ik kende alles letterlijk uit mijn hoofd (in het Duits). Anna, ach Anna *zucht*.

De moeite die we deden om, als de serie dan eindelijk weer eens werd uitgezonden, hem op te nemen op Betamaxbanden, gedoe, maar daarna oneindig veel kijkplezier. Nu, jaren later, heb ik de serie en de film op DVD gekocht. Nogmaals Hoera voor de Moderne Tijd.



Vorige week keek ik Fame, de 2009 film. Een zogenaamde Slechte Film, maar wat de hek, met dansen, en zo een school waar ik altijd van droomde maar nooit opgezeten heb, waar je de hele dag mag dansen, en zingen, en acteren, en muziek maken, en beeldjes kleien, nu ja, hemel op aarde. Fijn om anderhalf uur te zwelgen, maar ook wel een beetje buikpijn. Want ballet en ik, we zijn uit elkaar gegroeid.

Totdat eergisteren Ilse me vroeg of ik misschien meewilde naar haar balletgroepje. Het zou heus wel meevallen, zei ze (wat helemaal niet waar bleek te zijn want het was eigenlijk een verkapte auditie (aargh) en het groepje gaat in juni optreden maar daar zal ik vanaf nu over zwijgen om geen risico op kijkende bekenden te lopen), maar het viel dus helemaal niet mee. Het deed pijn, ik presenteerde mijn conditie als zijnde van een bejaard paard en in de spiegels (overal, overal!) zag ik eruit als een zwanger paard.

Hoe dan ook, ze wilden me houden, en ik hoorde mijzelf "ik wil graag meedoen" zeggen, dus ik geloof dat dat betekent dat ik weer op ballet zit. Maar mij hoor je er dus niet meer over. Echt niet.

Ik ben er zojuist achter gekomen: er zijn gewoon TE VEEL websites op internet. Dat zou op zich niet zo erg hoeven zijn, ware het niet dat er ook steeds meer en meer GAVE websites mijn monitor kruisen en ik in complete hebberigheid dan maar weer op dat blauwe icoontje rechtsbovenin klik. Google Reader loopt langzaam voller en voller en ik besteed veel en veel te veel tijd aan het lezen van al die feeds (en aan facebooken, maar dat is zo erg, daar heb ik het liever niet meer over).

Misschien is die methode niet de handigste en moet ik, nadat ik zo een website heb gevonden en van A tot Z heb gelezen, want zo ben ik, hem daarna weer loslaten en teruggeven aan het internet, weg, tot ziens. Dat voelt alsof je thuis bent gebleven en de rest is naar dat ongetwijfeld gave feestje toe gegaan, ik kan het niet, ik wil het niet.

Nu ja, hieronder een paar van mijn nieuwe en oude lievelingssites, doe er je voordeel mee, of raak er van in paniek:

House of Turquoise… and teal, robin's egg blue, aqua, sky blue, seafoam green, ocean blue
Het weblog van Erin, wat echt alleen maar gaat over (meestal potsierlijke) interieurs waar één van die kleuren in voorkomt, een nogal blauwe website dus. Ze heeft ook nog een "shopping blog" met alleen maar blauwe dingen: Everything Turquoise, maar dat ging me dan weer net te ver. Dat dan weer wel.

Hooked on Houses en dan met name de afdeling TV/Movie Houses. Op deze weblog worden ex- en interieurs besproken die op het witte doek en TV te zien zijn (de titel gaf het misschien al een beetje weg) vaak vergezeld door interessante wetenswaardigheden. Momenteel echt één van mijn lievelievelingsfeeds.

Style Rookie. Zij is zo gaaf dat ik er buikpijn van krijg. Echt. Damn. Als je haar nog niet kende, ga dan snel kijken. En anders ook. Gewoon nog een keer. Dat doe ik ook. Aargh wat is zij gaaf. Over deze foto zegt ze zelf: "I was told I look like an Oompa Loompa during lunch and it made my day increasingly better." Ik bedoel maar.

Posie Gets Cosy. Weblog van Alicia Paulson, een vrouw die zoveel verstand heeft van handwerken, huishouden en koken, dat Martha Stewart daar nog een puntje aan kan zuigen. Als je de fotosets van haar huis en atelier hebt gezien sta je binnen 2 tellen je eigen kastjes te herinrichten met een appeltaart in de oven. Vooral mijn favoriete website tijdens PMS.